کودکان در حال بازی

به گزارش آلامتو به نقل از livestrong ؛ هرچند وحشتناک، اما حقیقت داره که من با کودکان ۹ یا ۱۰ ساله ایی برخورد داشتم که تحت تاثیر برنامه ریزی های زیادتر از اندازه متحمل فشارهای روحی و جسمی بودن. طبق گزارشی از محققان انجمن امراض کودکان امریکا در سال ۲۰۰۷، مشخص شد کودکانی که مجبور به پیروی از برنامه ریزی های زیادتر از اندازه هستن، بیشتر نشونه هایی از استرس و اضطراب در اون ها مشاهده می شه.

هر روز صبح کلاس فوتبال، کمپ های تابستونی، آموزش موسیقی، کودکان در بین این همه برنامه، کودکی خود رو گم می کنن. عوضش، خسته، پریشون و مضطرب می شن و مابقی ساعات روز رو در مقابل تلویزیون سپری می کنن.

پس، والدین قبل از هر گونه برنامه ریزی واسه اوقات فراغت کودکان در گرمای تابستون، باید این سوالات ساده رو از خود سوال کنن:

۱. زندگی خودم نمونه یه زندگی متعادله؟

آزمایش رفتارای خودمون ضروریست. زیادتر از اندازه مشغول هستین و بدون این دست اون دست کردن بعد از تموم شدن یه فعالیت به سراغ فعالیتی دیگه می روید؟ همین امر این پیغام رو به کودک شما مخابره می کنه که انجام فعالیت های برنامه ریزی شده از پرداختن به علائق شخصی و زندگی سالم مهم تره. یادتون باشه که چگونگی ی رفتار شما تاثیر عجیب تری بر بچتون، نسبت به اینکه در سن ۴ سالگی تنیس رو فرا می گیرد یا خیر، داره.

۲. زیادتر از اندازه فرزندم رو کنترل می کنم؟

اگر تموم برنامه های بچه خود رو کنترل می کنین، شاید مقدمه ی شکست اون در آینده رو جفت و جور می سازید. چون زمینه ی یادگیری مهارت های لازم واسه اینکه از عهده ی پیچیدگی های زندگی بربیاد، براش جفت و جور نمی شه. من عقیده دارم، باید به والدین کمک کرد تا به فرزندان خود اولویت ها رو آموزش بدن و برنامه ایی خلاقانه در حد توان کودک طراحی کنن. اگر بچتون ساعت ها مشغول انجام کاریست که به رشد و رشد اون هیچ کمکی نمی کنه، پس از چگونگی ی بهره جستن از زمان، انرژی و منابع آگاهی نداره.

۳.علائق فرزندم چیه؟

تجربیات و موقعیت هایی رو واسه فعالیت انتخاب کنین که زمینه ی رشد کودک رو جفت و جور می کنه یا مورد علاقه ی اونه. این دیدگاه، در مقابل پرداختن به فعالیت های جور واجور واسه آزمودن اونا قرار می گیرد و پتانسیل بزرگی واسه حسی پایدار به اون فعالیت و آسایش جسمی رو براش جفت و جور می کنه.

۴.انگیزه ی اصلی من از ثبت نام فرزندم در این فعالیت چیه؟

بازم نگاهی به خود بندازید: زیادتر از اندازه پرمشغله هستین و بالبع بچتون هم باید انگار مشغول باشه؟ با والدین بقیه رقابت می کنین؟ از اینکه مهارت های زیادی کسب نکنه، در هراسید؟ انگیزه ی شما هر اون چیزی که هست، فقط یادتون باشه؛ بهتره تآمل کنین، به جای آموزش پیانو، اجازه بدید بچتون در حیاط بازی کنه، اجازه بدید کودکتون کودکی کنه.

من والدین رو تشویق می کنم تا به فرزندان خود اجازه بدن در زندگی خانوادگی، نقشی فعال رو قبول کنن. همین امر موجب آموزش مهارت های لازم واسه کنترل برنامه ریزی ها در اختیارشون قرار می دهد. هم اینکه به اونا می آموزد تا فعالیت های خود رو موشکافانه تر انتخاب کنن و درک عمیق تری نسبت به چیزی که انجام میدن داشته باشن.

اگر کودکان در روند تصمیم گیری مشارکت داده شن، هم فرزندان و هم والدین زندگی متعادل تر و پربارتری رو تجربه می کنن. این یادآور می شه که، اهمیتی نداره چقدر پرمشغله اید بلکه همه ی اعضای خونواده حق دارن در فعالیت هایی که موجب شادی اونا و موجب شکوفایی خونواده می شه، شرکت کنه.

چیجوری با فرزندان خود رفتار کنیم؟

اشتباهات مالی خونواده های ایرونی

تربیت بچه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *