پایان نامه ارشد درمورد قمه

خوب می شود و درکوچکترین سهل انگاری ممکن است خونریزی و یا عفونت کند که در این صورت عوارض زیادی خواهد داشت .اگر هدف افراد ار قمه زنی حجامت است لزومی ندارد که با دیوانگی در ملا عام و آن هم در مراسمات عزاداری بهترین بندگان خدا این کار که در شان هیچ کس نیست انجام پذیرد. پس اگر قمه زنی را به عنوان یک نوع حجامت بپذیریم اصلی ترین دلیل حرمت آن یعنی وهن مذهب بودن آن همچنان به قوت خویش باقی می ماند زیرا این عمل باعث چهرهای خشن و خشونت طلب از دین به جا می گذارد و دشمنان دین از آن بهره برداری بد می کنند. پس با این حال به نتیجه می رسیم که قمه زدن با جحامت فرق بسیاری دارد ونمی توان آنها را با هم مقایسه کرد. زیرا دشمنان دین در این مراسمات با اجیر کردن وافرادی ساده لوح و سست عقیده وبرنامه ریزی قصد دارند با اضافه کردن و یا حفظ رسومات غلطی همانند قمه زنی که با عقاید شیعیان منافات و در تضاد است با حمایت های مالی بنیان شیعه را سست و لزران کنند و مسائل انحرافی در آن به وجود آورند. جهت مطالعه بیشتر می توان در این خصوص به کتاب چکامه هایی در شیوه عزاداری سید احمد خاتمی مراجعه کرد.
3-6- پرهیز از خرافات در مجالس حسینی:
برهیچ انسان آگاه و روشن ضمیری پنهان نیست که اگر دین اسلام را پیامبر صلی الله علیه و آله – از طرف خدا بنا نهاد، تثبیت و دوام و پایداری آن توسط خون حضرت ابا عبدالله الحسین– علیه السلام – و یاران باوفایش صورت گرفته است.
بنابراین شیعیان باید با یک بسیج همگانی در مقابل نفوذ شیاطین و افکار وعقاید انحرافی جبهه بگیرند و نگذارند که در مجالس اباعبدالله الحسین– علیه السلام – کوچکترین بدعت و خرافه ای وارد گردد.
به عنوان مثال در مجالس عزای امام حسین– علیه السلام – خوب است توجه داشته باشیم که:
«به هیچ عنوان اشعار و روضه های بدون سند و مدرک را نخوانیم و قبل از خواندن هر شعر یا روضه ای کمی تأمل نماییم. برخی از اشعار و نوشته ها اصلا با هدف والای کربلا و عاشورا سازگاری ندارد، برخی دیگر باعث وهن و سبک کردن مجالس حسینی می شود و برخی از اشعار هم معانی کفرآمیز دارد و البته ما یقین داریم که مداحان محب و عاشق اهل بیت – علیه السلام – قصد کفرگویی یا دروغ پردازی در این محافل با عظمت را ندارند بلکه برای جذب بیشتر و شلوغی هیئت های عزاداری و برنامه های خاص خود از غلو و حرکات ناموزون و غیر متعارف که در شان مراسمات ویژه محرم نیست استفاده می کنند ، اما به هر حال به خاطر در بر داشتن مفاهیم غلط و امکان برداشتهای چند بعدی از چنین اشعاری، وظیفه ما این است که از خواندن اشعار بی معنا یا بد معنا پرهیز نماییم. از بیان کردن القاب توهین آمیز نسبت به هر یک از ائمه اطهار- علیه السلام- یا اصحابشان پرهیز نماییم.(سبزی،148،1388)
«برخی لقب ها اصلا در شأن امام حسین – علیه السلام – یا حضرت زینب – سلام الله علیها – نمی باشد، القابی که به این بزرگواران نسبت داده می شود همه باید نشانه پایداری، ایثار، از خود گذشتگی، شهامت، شجاعت، صبر و استقامت باشد و به هیچ عنوان لقب هایی را که کوچکترین وهن یا ضعفی به آن عزیزان نسبت دهد به کار نبریم. برخی رفتارها و حرکات به هیچ عنوان در شأن مجالس اهل بیت– علیه السلام – نمی باشد، به عنوان مثال برهنه شدن در مجالس عمومی و بالا و پایین پریدن و به قولی هروله کردن، یا اشعار را به صورت ترانه و غنا خواندن. باید توجه داشت که عزاداری ها باعث مزاحمت برای دیگران نباشد و مسائل شرعی و اخلاقی کاملا رعایت شود. اگر چه مجالس بانوان در دو ماه محرم و صفر با یاد مظلومیت امام حسین– علیه السلام – و شهدای کربلا، هر ساله گسترده تر از سالهای قبل برگزار می شود و بسیار ارزشمند بوده و به یقین مورد عنایت ائمه اطهار – علیه السلام – نیز می باشد اما با این حال باید توجه داشت که در مجالس زنانه برخی انحرافات و اشتباهات بسار خطرناک و بلکه مغایر با فرهنگ حسینی مطرح می گردد که باید اصلاح شود. به عنوان مثال، غیبت کردن، چشم و هم چشمی، ترویج خرافات، نذر و نیازهای ساختگی، مجالس و روضه های ساختگی، ظاهربینی، خواندن روضه های بدون سند و مدرک تاریخی… .»(سبزی، 1381، 150-147)
امور منهیه که در عزاداری ها فراوان اتفاق می افتد، از قرار زیر است:
1. «کذب و دروغ گفتن: اخباردروغ و نادرستی که دروغ بودنشان از روز، روشن تر است و نه در کتابی نوشته شده و نه در جایی نقل گردیده است و با وجود این، شب و روز بر سر منابر و در میان مجالس بدون رادع و مانعی خوانده می شود و این خود به تنهایی از بزرگ ترین معاصی است مخصوصا وقتی که نسبت به خدا و پیغمبر و امام– علیه اسلام- نیز باشد که مبطل روزه نیز می گردد.

2. آزار نفس و اذیت کردن بدن که همان زدن به سر یا سینه می باشد. بدتر از این سینه و سرکوفتن، قمه زدن و شاخسینی است که در نتیجه ریزش خون اغلب علت ایجاد امراض و یا زخم های منکر ناعلاج می گردد. و یا چون زنجیر زدن یعنی با آن زنجیرهای نکره به پشت یا به سر و صورت کوبیدن و یا به سینه زدن و سینه ها را خراشانیدن و زخم کردن و غیر این ها. حرام بودن این امور عقلا و نقلا ثابت است.
3. جیغ زدنها و فریادهای بلند زنان که غالبا در پای منابر و مجالس عزا اتفاق می افتد که علاوه بر شنیع بودن آن اصلا گناه و معصیت کبیره است.
4. دادو فریاد و نعره های وحشیانه با صداهای منکر است.
5. غیر از این ها که شمرده شد آنچه به نام دین در این گونه مجالس موجب آبروریزی و هتک حرمت فوق العاده دین می شود و حد و مقداری نیز نمی توان برای آن شمرد و در هر جا بنا چگونگی زندگی مادی و اقتصادی افراد تغییر می کند.» ( مجمع مدرسین و محققین، 1385، 193)
پس بدون شک اگر این امور به راستی ثواب داشت و در دنیا و آخرت ضرری نداشت سزاوار بود که علما و فقها نیز به آن مبادرت کنند و خود پیش قدم باشند. کفن بپوشند و سنج و دهل و شیپور به دست گرفته پیشاپیش همه بر سر و کله بکوبند و دیگران را نیز به این کار تشویق کنند، زیرا که علما و فقها بیش از همه شایسته برای این گونه کارها هستند و اکنون که همه این کارها را می کردند، ولی باید گفت که همین یکی از دو نفر هم هرگز به این کارها نپرداخته اند و هرگز در این اعمال شنیع خود را برای دیگران سرمشق قرار نداده اند، حتی هیچ از آنان دیده نشده اند که در مجالس عزا و سوگواری کمی محکم به پیشانی خود بزنند تا پیشانی ایشان سرخ شود. آری همین کار را هم نمی کنند. به تحقیق مشخص شده که میرزای شیرازی در گذشته و تمام علمای نجف در همین امروز فتوای روشن صریح در تحریم تمام این اعمال صادر کرده و اعلامیه های دور و دراز صادر کرده اند. و در گذشته نیز هیچ یک از علما و فقها و مجتهدین دستور و فتوایی برای این امور نداده اند جز آن که آنها را رسماً حرام کرده اند. پس که علما هیچ وقت در برابر این اعمال شنیع ساکت ننشسته اند ولی چه باید کرد که مردم عوام هرگز به این سخنان گوش فرا نداده اند و این موضوع دلیل رضای آنان به این قبایح نمی تواند باشد.
این کارها و اعمال شنیع را ما حتی در زمان های وقت قوت و انتشار تشیع مانند زمان آل بویه در ایران و یا زمان مامون و اوایل زمان عباسیان که از طرفی شاهان شیعه بر مردم حکومت داشته اند و از طرفی علمای بزرگی چون شیخ مفید و سید مرتضی دران زمان ها بوده اند نیز نمی بینیم و هیچ خبری این موضوع و اثبات آن را نقل نکرده است و در صورتی که در همان وقت ها در عزاداری ها حتی در بغداد نیز که مرکز اهل سنت بوده بازارها را تعطیل می کردند و مفصل عزاداری می کرده اند هرگز کسی نبوده که قمه بزند یا سینه زنی کند یا اعمال شفیع انجام دهد.
آری ما در این باره از پیشوایان بزرگواران یعنی از پیامبر اکرم و از ائمه – علیه السلام- که فرمودند: دین اسلام دین آسان و ساده است و می گفتند سعی کنید که باعث افتخار ما باشید نه باعث آبروریزی و سرافکندگی ما، و باز می فرمودند لطمه زدن به خود و آزار بدن حرام است، پیروی می کنی و فرمانشان را به کار می بندیم. نه خود را اذیت می کنیم نه آزاری بر نفس خود وارد می آوریم و نه باعث ریختن آبروی آن بزرگواران می شویم.
این بود آنچه می خواستم به طور مختصر در اطراف اعمال شنیعی که در عزاداری های دروغین به نام دین به جا می آید بنویسیم و به طور ساده از راه دین آنها را رد کنم.
3-7- تکلیف علما در مبارزه با روضه های دروغ:

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

مطلب مشابه :  تحقیق رایگان با موضوعApplications,، Mathematics، (2002),، pickup

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

« با اعتراف به کذب بودن تمام مطالب و اعمال شفیع در عزاداری ها شایسته چنان بود که فقهای راسخین و حارسان شهرستان دین مبین، قلعه متین ملت احمدی و طریقه علوی را بهتر از این حفظ نمایند، و این رقم عار و ننگ را از آن بردارند، و دامن پاک پاکیزه کیش جعفری را از لوث به امثال این بدبختی ها و بدعت ها پاک نمایند، و از نشر امثال آن کتاب و نظایرش و نقل از آنها را نهی کنند و نگذارند روضه خوانان که قوه تشخیص میان صحیح و نا صحیح و با اصل و بی پا را ندارند به آنها رجوع کنند، و اگر نپذیرفتند در مجالس و محافل دعوتشان نکنند، و اگر به مجلس دیگران خوانده شدند به آن جا نروند و اگر ندانسته در آن جا حاضر شدند چون مشغول خواندن شوند به آن جا نرود و اگر ندانسته در آن جا حاضر شدند چون مشغول خواندن شوند محض اعتلای کلمه حق و نهی از منکر بی ملاحظه احدی از جای برخیزند که در آن سود زیادی است برای تنبیه آن جماعت و پذیرفتن آنچه به ایشان گفتند شرط را بر بیان صحیح بگذارند، نه آن که بنشینند و گوش دهند و بعد از فراغ و دعا خواننده را به کلمه احسنت و طیب الله فاک تشویق نمایند.
اگر متوجه بدعت و تحریف شویم بنحوی که حدیث و روایت مجهول و بی اساس و بی پایه می خواند باید جلوی آن را بگیریم و اجازه هیچ گونه تحریف در این مجالس را به عوام ندهیم . و روحانیون و مبلغینی امروزی ما می بایست خود را به سلاح علم و عمل مجهز نمایند و خود اقدام به روضه خوانی مقتل خوانی نمایند و میدان را از دست افراد سودجو و ناقلنی کم خرد بگیرند تا دین را اسباب وسیله برای اهداف خود نسازند.» ( مجمع مدرسین و محققین، 1385، 137)
دوم: «کسانی که خود را وقف معین برای برگزاری عزاداری حضرت سید الشهداء و روضه خوانی کردند باید مراقب تکلیف خویش شوند و منافع را به حسب قانون صرف نمایند به جای محفل عزا و مصیبت، محفل عیش و معصیت بر پا نکنند و آلوده شدن به گناه قیامت و استفاده و صرف مال حلال در راه کسب حرام..
سوم: استفاده از روضه خوانی هایی که فتاخوانی را دعوت کند و اجرت دهد و به میزان خراشیدگی و قناعت شود و از مجلس عزا سود استفاده شود و محفل را به سوی بیراهه ببرد و با روضه های دروغین مردم را سرگرم کند.» ( مجمع مدرسین و محققین، 1385، 144-142)

3-8- نگاهی به عزاداری های حسینی:
همه می دانیم که مجالس یادبودی به نام حسین بن علی- علیه السلام- و نهضت عاشورا زیر نام سوگواری، عزاداری و مرثیه سرایی در طول تاریخ پس از حادثه کربلا توسط ارادتمندان به این نهضت برگزار گردیده و می گردد، و این مجالس یکی از مظاهر بزرگ و یکی از سمبل های حیات مذهبی و معنوی علاقمندان به اهل بیت عصمت علیه السلام بوده است. و این مجالس و اجتماعات در بیداری و آگاهی و نشر فرهنگ اسلامی و توجه به حقایق دین تاثیر بسزایی داشته و نقش حیاتی و بزرگی را ایفا کرده است. زیرا حادثه کربلا حماسه جاودانه ای است که در اعماق وجود ملت ما اثر گذاشته و با پوست و گوشت مردم ما عجین شده است، به هر گونه ای که مردم در طول زندگی بارها و بارها آن را می شنوند، تکرار می کنند، مجالس برگزار می کنند ساعت ها از وقت مردم به شنیدن همان حادثه چند بار با تفصیل و با ذکر خصوصیات صرف می شود و وقت می گذارند، اما نه تنها خسته نمی شوند و احساس تکرار نمی کنند؛ بلکه با شنیدن آن قلب ها به تپیش می افتد دل ها به سوز می آید، و چشم ها اشکبار می شود.
از طرف دیگری مردم به عشق حسین، چه مخارجی را هزینه می کنند، ساختمان ها به نام حسین می سازند، مجالس کوچک و بزرگی به پا می کنند، دسته ها و هیات ها به راه می اندازند، امکانات عظیمی را در یاد این حادثه و تعظیم و تکریم آن به کار می گیرند، حتی کسانی که از حسین تجلیل می کنند، ذاکر و مداح و واعظ می شوند به برکت حسین احترام می شوند، همه این ها نشان از بزرگی کار حسینی و عظمت تاثیر آن در دل ها و قلب ها و عظمت تاثیر اجتماعی آن در طول تاریخ است.
تبیین و تشریح از همه ابعاد این قضیه در این پژوهش ممکن نیست، آنچه مطرح است و مناسب پیگیری و ارائه بحثی را می طلبد این است که آیا تمام این حرکت ها با رعایت اصل اخلاق به خوبی انجام می گیرد و عزاداری و مرثیه سرایی مطابق با روح و فلسفه قیام حسینی است و نیازمند ارزیابی نیست؟ به تعبیر دیگر، آیا نتیجه مطلوب از همه این مجالس گرفته می شود و این امکانات عظیم و وصف ناشدنی همه ساله وهمه ماهه و همه روزه این کشور و آن کشور، این شهر و آن شهر، این حسینیه و آن حسینیه واین خانه و آن خانه در جهت مطلوب به کار گرفته می شود، و اگر به کار گرفته نمی شود آیا راه حالی و پیشنهادی موفق برای بهبود کار وجود دارد، و آیا می توان این موضوع را به خوبی بررسی و تحلیل کرد و راهکار مناسبی را ارائه داد، یا باید این کارها را رها کرد و از اصلاح و بهبود و یا به تعبیری بازسازی و ارزیابی جدید از عزاداری ا مام حسین -علی السلام- دست کشید و کار را همین طور رهاکرد، و هر چه پیش آمد خوش آمد!
3-8-1- تاریخچه شکل گیری مجالس عزاداری:
«حکومت بنی امیه پس از شهادت امام – علیه السلام- در تنگنایی دشوار قرار گرفته بود، از طرفی می بایست نشان دهد که با هر حرکت انقلاب برخورد می کند و آن را سرکوب می کند و از طرفی اعتراف به قتل فرزند رسول خدا – صلی الله علیه و آله و سلم- دشواری هایی را برای او به وجود می آورد، بدین جهت سعی نمود تا نشان دهد که آن حضرت یک فرد مهاجم و طغیانگر بوده است و یزید برای حفظ نظم و به هم نخوردن نظم اجتماعی و حفظ کیان اسلام دست به چنین کاری زده است. بدیهی است که این تبلیغات دامنه دار و گسترده در کوفه و شام و دیگر بلاد اسلامی به وسیله دستگاههای دولتی و با صرف مخارج هنگفت و بی حساب مملکت می توانست تا حدی کارساز باشد و در آغاز تاثیر چشمگیری در محیط خفقان و ترس آور آن زمان داشته باشد. افزون بر آن حکومت گروهی از جاعلان اخبار و دنیا پرستان قدرت مدار و ظاهر فریب را مامور جعل حدیث کرده بود تا روز اخبار و دنیا پرستان قدرت مدار و ظاهر فریب را مامور جعل حدیث کرده بود تا روز عاشورا را روز عید و برکت و شادی معرفی کنند»( مجمع مدرسین و محققین، 1385، 184)
از زبان پیامبر چنین نقل می کنند: « کسانی که این روز را روز عید و جشن قرار دهند ، پاداش نیکو به وی خواهند داد.»(مجلسی،1403، 44/270)
هدف از تبلیغات و جعل حدیث این بود که مردم را ازجلب توجه به این حادثه جانکاه و حزن آور کربلا دور کنند و از آثار مخرب کار زشت خود جلوگیری کنند و طبیعی بود که با عید گرفتن روز عاشورا دیری نمی پایید که مسلمانان جاهل و بی خبر از همه جا، روز عاشورا را روز عید مذهبی بشناسند و آن روز به شادی بپردازند، و حوادث عاشورا را به فراموشی بسپارند. در چنین محیط مسموم پر از تبلیغات منفی ، اهل بیت پیامبر- صلی الله علیه و آله- به روشن کردن افکار پرداختند و تبلیغات و فریب کاری آنها را به شکل های گوناگون خنثی ساختند، که یکی از آن روش ها دستور برگزاری مجالس ذکر مصیبت ابا عبدالله و مرثیه خوانی و ذکر اشعار و بیان قایع روز عاشورا و معرفی کردن روز عاشورا به عنوان روز عزا و مصیبت

مطلب مشابه :  تحقیقات اجتماعی

دیدگاهتان را بنویسید