پایان نامه ارشد درمورد علامه طباطبایی

»=خدا دوست نمى‏دارد که کسى به گفتار زشت (به عیب خلق) صدا بلند کند مگر آن که ظلمى به او رسیده باشد، همانا که خدا شنوا و داناست.(148/نساء)
2. انجام عزاداری و سوگواری ها نوعی مودت و عشق قلبی به اهل بیت-علیهم السلام- است در قرآن مجید می خوانیم:
«ذَالِکَ الَّذِى یُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ قُل لَّا أَسَلُکمُ‏ْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّهَ فىِ الْقُرْبىَ‏ وَ مَن یَقْترِفْ حَسَنَهً نَّزِدْ لَهُ فِیهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَکُور»=این (بهشت ابد) همان است که خدا به بندگانى که ایمان آورده و نیکوکار شدند بشارت آن را داده است. بگو: من از شما اجر رسالت جز این نخواهم که مودّت و محبّت مرا در حقّ خویشاوندان منظور دارید (و دوستدار آل محمّد باشید، که این اجر هم به نفع امت و براى هدایت یافتن آنهاست)، و هر که کارى نیکو انجام دهد ما نیز در آن مورد بر نیکوییش بیفزاییم که خدا بسیار آمرزنده گناهان و پذیرنده شکر بندگان است ( 23/ شوری)
قرآن کریم دوستی خاندان پیامبر- صلی الله علیه وآله – را بر امت اسلامی و همه آزاد اندیشان جهان واجب دانسته و محبت آنان را پاداش زحمات طاقت فرسای پیامبر اسلام – صلی الله علیه وآله- در راه ابلاغ رسالت خویش قرار داده است. «عشق و دوستی اثرات و لوازمی دارد. یار و دوست صادق کسی است که شرط دوستی را چنان که شایسته است بجا آورد، در غیر این صورت دوستی، زبانی و ظاهری خواهد بود. از نشانه های مهم دوستی آنان ابراز همدردی و همدلی در سوگ و یا شادی آنان است. درروایات فراوانی بر این نکته تأکید شده است که در جشن و سرور اهل بیت شاد و در اندوه و ماتم آنان اندوهناک باشید.»(مجلسی،1403،44/287)
3. عزاداری و سوگواری بزرگداشت شعایر الهی است. قرآن درباره تعظیم شعائر الهی می فرماید:«ذَالِکَ وَ مَن یُعَظِّمْ شَعَئرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوب»=این است (سخن حق) و هرکس شعائر(دین) خدا را بزرگ و محترم دارد این از صفت دلهاى با تقواست (32/ حج )
در این جا جهت روشن تر شدن موضوع به تعریف شعائر گریزی می زنیم:
شعائر:
در لغت به معنای علامت آمده است و در مصداق شعائر اختلاف است که در یک جمع بندی می توان گفت هدف از بزرگداشت شعائر الهی بزرگداشت نشانه های دین و اطاعت وعبادت خداوند در آیین ابراهیم- علیه السلام– است که در اسلام تبلور پیدا نموده است.

علامه طباطبایی«شعائر رابه معنای نشانه های غظمت وتقوای الهی دانسته و آن را منحصر به موارد خاصی نمی داند. از این رو به طور عموم می توان استفاده نمود که هر زمان یا در هر مکان انجام دادن اعمالی که یاد خدا و زمینه تقوی و رشد معنوی و روحی را در جهت رسیدن افراد به کمال معنوی را فراهم آورد. در صورتی که در چارچوب قوانین و دستورات اسلام قرار داشته باشد جزو شعایر الهی به شمار می رود. و به طور حتمی و یقینی مراسم عزاداری و سوگواری برای بندگان خاص خداوند که به حق قرآن ناطق و حج مجسم بودند و برای اعتلای کلمه توحید جان و هستی خود را قربانی وتقدیم ساختنداز بارزترین و آشکارترین نشانه ها و شعائر است. چرا که در این مراسمات جز فراگیری و گسترش مسائل دینی و یادآوری رشادتها و شهامت ها و ایثارگری شهیدان بزرگ اسلام سخن دیگری به میان نیامده و سخن از دشمنی با دشمنان خدا و دوستی با دوستان خدا گفته می شود که در ادعیه و زیارتنامه ها مثل زیارت عاشورا و دعای جامعه کبیره و…. به آنان اشاره شده است.»(طباطبایی،1371، 1/414)
4. سوگواری حضرت یعقوب نبی- علیه السلام – در فراق یوسف – علیه السلام- فرزند دلبندش خداوند در این باره از زبان حضرت یعقوب می فرماید:
«وَ تَوَلىَ‏ عَنهُمْ وَ قَالَ یَأَسَفَى‏ عَلىَ‏ یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ کَظِیم»=آن گاه یعقوب (از شدت حزن) روى از آنها بگردانید و گفت: وا اسفا بر فراق یوسف! و از گریه غم چشمانش سفید شد و سوز هجران و داغ دل بنهفت.( 84 / یوسف ) – حضرت یعقوب – علیه السلام – در جدایی فرزند خود دچار حزن و اندوه فراوانی گشت به طوری که سالیان درازی در غم یوسف اشک ریخت تا دیدگانش سفید شد. از این آیه می توان نتیجه گرفت که گریه و اندوه هر چند سالیان درازی طول بکشد مانعی ندارد بلکه مشروع و از ویژگی های مثبت به شمار می آید.
با نظری به آیات و روایاتی که در این زمینه وارد شده است به راحتی می توان نتیجه گرفت برپایی مجالس عزا وسوگواری و اقسام گوناگون عزاداری به طور مشروع و متناسب با شان و جایگاه افراد به ویژ ه اهل بیت پیامبر– صلی الله علیه و آله و سلم- نه تنها با قرآن کریم مخالفت و ناسازگاری ندارد بلکه از مصادیق تاثیر گذار شعائر الهی، دوستی مودت اهل بیت -علیهم السلام – و مبارزه با ظلم و ستم می باشد.
عزاداری و گریه :
گریه و خنده از عوارض طبیعی انسان هستند که در بسیاری از حالات روحی و درونی انسان این دو پدیده بروز و ظهور پیدا می کنند و فطرت انسان بر این نهاده شده که در هنگام از دست دادن محبوب، اندوهگین و در هنگام شادی آنها، خشنود می شود.
و غالبا این اندوه و شادی باعث بروز گریه و خنده می شوند، و دین مبین اسلام که قوانین آن برای هر چیزی برنامه خاص خود را دارذد و برای هر کاری برنامه ریزی کرده است بر این امر صحّه گذاشته و رئیس مذهب، پیامبر- صلی الله علیه وآله- و صحابه او به خاطر از دست دادن عزیزان خود غمگین می شدند و گریه می کردند که موارد متعدد آن در منابع غنی شیعه و اهل سنت نقل شده از جمله گریه پیامبر- صلی الله علیه وآله- برای پسرش ابراهیم و عمویش حضرت حمزه– علیه السلام – و …
حال اگر شیعیان در مصیبت ائمه اطهار – علیهم السلام – عزاداری و گریه می کنند به این دلیل است که آنان محبوب و رهبران و الگوی دینی و اخلاقی شیعیان هستند و تار و پود و جودشان، با عشق و محبّت این بزرگواران عجین شده و این اظهار محبت در حقیقت اداء حق رسالت است چرا که پیامبر- صلی الله علیه وآله- در ازای رسالت و هدایت گری خویش، فقط محبت و مودتِ ذی القربی را طلب نموده که در جاهای مختلف بنا به ضرورت به آن اشاره کرده ایم،قرآن کریم می فرماید:
«ذَلِکَ الَّذِى یُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ قُل لَّاأَسَلُکمُ‏ْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّهَ فىِ الْقُرْبىَ‏ وَ مَن یَقْترِفْ حَسَنَهً نَّزِدْ لَهُ فِیهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَکُور»= این (بهشت ابد) همان است که خدا به بندگانى که ایمان آورده و نیکوکار شدند بشارت آن را داده است. بگو: من از شما اجر رسالت جز این نخواهم که مودّت و محبّت مرا در حقّ خویشاوندان منظور دارید (و دوستدار آل محمّد باشید، که این اجر هم به نفع امت و براى هدایت یافتن آنهاست)، و هر که کارى نیکو انجام دهد ما نیز در آن مورد بر نیکوییش بیفزاییم که خدا بسیار آمرزنده گناهان و پذیرنده شکر بندگان است. (23/ شوری)
به نظر نگارنده عزاداری در مصائب ائمه- علیهم السلام – در واقع یک حرکت اجتماعی و فرهنگی بر ضد ظلم و جور و احیاء عدل و سنّت پیامبر- صلی الله علیه وآله- است و عزاداری شیعیان در حقیقت اظهار برائت از ستمگران زمان و زنده کردن ارزشهاست و یکی از نمونه های بارز آن انقلاب اسلامی ایران و بیداری اسلامی در حال حاضر در شمال آفریقا و خاور میانه کنونی است که مردم با الهام از مکتب عاشورا و قیام امام حسین- علیه السلام – بر علیه حاکمان جور قیام نمودند و به ارزش های اسلامی جان تازه ای بخشیدند.
مگر آیات شریفه قرآن و روایات، همواره توصیه به صبر در برابر مصائب نمی کنند! پس این گونه اظهار حزن و عزاداری و جزع و گریه شیعیان برای – حسین بن علی – چه معنایی دارد؟
انسان موجودی است دارای عواطف و احساسات که در حوادث و پیش‌آمدهای ناگوار و جان سوز، تحت تأثیر قرار گرفته و اندوهناک می ‌شود و گاهی جزع و فزع و بی ‌تابی و اظهار نارضایتی می کند، و حتی گاهی ممکن است قلب او که مرک
ز احساسات و عواطف اوست ایستاده و جان ببازد. خداوند در باره این موضوع آیات متعددی دارد که بر حسب نیاز به چند مورد اشاره می کنیم :
1.« إِنَّ الْانسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا(19) إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا(20) وَ إِذَا مَسَّهُ الخَْیرُْ مَنُوعًا(21)»= که انسان مخلوقى طبعا سخت حریص و بى‏صبر است. (19)چون شر و زیانى به او رسد سخت جزع و بى‏قرارى کند.(20)و چون مال و دولتى به او رو کند منع (احسان) نماید. (21) (معارج /21-19)
2. « الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ تَطْمَئنِ‏ُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئنِ‏ُّ الْقُلُوب»=آنها که به خدا ایمان آورده و دلهاشان به یاد خدا آرام مى‏گیرد، آگاه شوید که تنها یاد خدا آرام‏بخش دلهاست( 28/ رعد)
از این رو دستورات اسلام در راستای تقویت ایمان و نیروی عقیده دور می ‌زند، و راه مبارزه با پیش‌آمدهای ناگوار را نشان داده، با زبان های مختلف به صبر و شکیبایی در برابر ناملایمات فرا می‌خواند:
3. « وَ الْعَصْرِ(1)إِنَّ الْانسَانَ لَفِى خُسْرٍ(2)إِلَّا الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالْحَقّ‏ِ وَ تَوَاصَوْاْ بِالصَّبرِ(3)»= قسم به عصر (نورانى رسول صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم یا دوران ظهور ولى عصر علیه السّلام).(1)که انسان هم در خسارت و زیان است. (2)مگر آنان که ایمان آورده و نیکوکار شدند و به درستى و راستى و پایدارى (در دین) یکدیگر را سفارش کردند. (3) (والعصر/ 5-1 )
با بینش، امتحان و آزمایش زندگی و ناملایمات آن را جهت داده و به صابران رحمت و مغفرت و صلوات الهی را بشارت و نوید می‌دهد.
« وَ لَنَبْلُوَنَّکُم بِشىَ‏ْءٍ مِّنَ الخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَ الْأَنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابرِینَ(155)الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِیبَهٌ قَالُواْ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ(156)أُوْلَئکَ عَلَیهْمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَ رَحْمَهٌ وَ أُوْلَئکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ(157)»= و البته شما را به پاره‏اى از سختى‏ها چون ترس و گرسنگى و نقصان اموال و نفوس و آفات زراعت بیازماییم، و صابران را بشارت و مژده بده. (155)آنان که چون به حادثه سخت و ناگوارى دچار شوند (صبورى پیش گرفته و) گویند: ما به فرمان خدا آمده‏ایم و به سوى او رجوع خواهیم کرد. (156)آن گروهند که مخصوص به درود و الطاف الهى و رحمت خاص خدایند و آنها خود هدایت یافتگانند. (157). (بقره / 157-155)

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

صبر از مقامات عالی است، که در تمام میدان‌های زندگی فردی و اجتماعی، جشن و عزا، جنگ و صلح و …. کاربرد دارد، لذا‌ست که برای آن اجری بی ‌پایان و مزد بی حساب قرار داده است.
« قُلْ یَاعِبَادِ الَّذِینَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ رَبَّکُمْ لِلَّذِینَ أَحْسَنُواْ فىِ هَذِهِ الدُّنْیَا حَسَنَهٌ وَ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَهٌ إِنَّمَا یُوَفىَّ الصَّابرِونَ أَجْرَهُم بِغَیرْ حِسَاب»= (اى رسول ما، از قول من به امت) بگو: اى بندگان من که ایمان آورده‏اید، خدا ترس و پرهیزکار باشید، که آنان که متّقى و نیکوکارند (علاوه بر آخرت) در دنیا (هم) نصیبشان نیکویى و خوشى است، و زمین خدا بسیار پهناور است (اگر در مکانى ایمان و حفظ تقوا مشکل شد به شهر و دیارى دیگر روید و به راه دین صبر پیشه کنید که) البته صابران به حد کامل و بدون حساب پاداش داده خواهند شد (10 / زمر)
و ائمه شیعه نیز بارها مردم و شیعیان را به صبر و شکیبایی توصیه و سفارش نموده‌اند، از جمله امام صادق ـ علیه‌السّلام ـ که خود از گریه کنندگان برای عزای جدش حسین ابن علی ـ علیه‌السّلام-بود، و از مصادیق اکمل صابران است، به یکی از یارانش می‌فرماید: «اما انّک ان تصبر توجر»- بدان که با صبر و مقاومت پاداش می‌بری.(حرعاملی،1409،2/913)
حال باید دید این توصیه‌ها و سفارش‌ها به صبر و بردباری، با عزاداری شیعیان برای ائمه اطهار، مخصوصاً حسین ابی علی ـ علیه‌السّلام- منافات دارد یا خیر؟
اولاً باید گفت: صبری که در آیات و روایات به آن توصیه شده است اختصاص به صبر بر مصائب ندارد، بلکه صبر در تمام میدان‌های زندگی مطرح است و شاخص ‌ترین موارد آن، در روایات ذیل آمده است.
پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ فرمود:
«الصبر ثلاثه صبر عند المصیبه و صبر علی الطاعه و صبر عن المعصیه = صبر بر سه گونه است،
1. صبر در مصائب.
2. صبر بر بندگی و طاعت خداوند.
3. صبر در برابر معصیت منظور تحمل در مقابل شهوات و تمایلات نفسانی و پرهیز از گناه در این مرتبه از صبر می باشد .» (حرعاملی،1409،2/913)
در نتیجه این آیات فقط در مقابل بی‌صبری در مصائب قرار ندارد.
ثانیاً: باید دید مراد از صبر در این آیات و روایات چیست؟ و مصداق بی‌صبری کدام است؟ با نگاهی گذرا به آیات مذکور و آیات دیگر، این نکته به خوبی به دست می‌آید، که مراد از بی صبری گریه و اشک و عزاداری نیست، بلکه مراد جزع و فزع و اظهار سخنان بیهوده و باطل در هنگام مصیبت، و اظهار نارضایتی نسبت به قضا و قدر الهی است، چنان‌که پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ در مصیبت فرزندش ابراهیم، در حالی که اشکش جاری بود فرمود:
«و انّا بک لمحزونون، تبکی العین
Summer: 2013

این نوشته در پایان نامه ها و مقالات ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *