مفهوم لواط:/پایان نامه درباره کودک آزاری

لواط

لواط از مهمترین جرائمی است که نیاز به حمایت کیفری بیشتری از سوی قانونگذار دارد چرا که در اغلب کشورهای جهان در این بزه نسبت به جرائم دیگر آسیب جنسی بیشتر دیده می شود.

به نظر نگارنده کودک آزار دیده خود فردی قربانی است و نباید با وی به عنوان یک مجرم رفتار شود. این گونه اطفال باید مورد حمایت های روانی و عاطفی و حمایت های درمانی و پزشکی بیشتری قرار گیرند تا بتوانند دوباره به وضعیت عادی باز گردند. در حالی که می بینیم در بیشتر جوامع این چنین نخواهد بود به طوری که کودک آزار دیده به نوعی از خانواده و فامیل، دوستان و جامعه طرد شده و فاصله گرفته است و این فاصله به لحاظ عدم اهمیت به کودک و عدم حمایت های لازم از چنین افراد می باشد. بدیهی است اگر هیجان میل جنسی شعله ور شود، جلوگیری از عواقب بعدی آن کاری بس دشوار است، به همین جهت محیط خانواده نباید آن چنان باشد که به این انگیزه دامن بزند.

طرز پوشیدن و آرایش مادر و خواهران در منزل نباید چنان باشد که زمینه انحراف را در نوجوانان فراهم آورد. روابط بین والدین و نوع برخورد آنان با یکدیگر به ویژه رفت و آمدهای خانوادگی و جوّ حاکم بر این روابط از جمله عوامل مهمی هستند که نباید از آن ها غافل بود. پدر هرگز نباید در حضور فرزندان خود، رفتار خشونت آمیز نسبت به همسر خود داشته باشد و حتی می بایست از شوخی های رکیک در نزد فرزندان خود احتراز جوید. والدین نباید روابط زناشویی و جنسی خود را نزد کودکان ابراز نمایند و چنان رفتاری از خود نشان ندهند که فرزند را به امر غریزه جنسی کنجکاو نمایند.[1]

برابر ماده 233 قانون مجازات اسلامی «لواط عبارت است از دخول اندام تناسلی مرد به اندازه ختنه گاه در دبر انسان مذکر است.» حد لواط برای فاعل، در صورت عنف، اکراه یا دارا بودن شرایط احصان، اعدام و در غیر این صورت صد ضربه شلاق است.

در قانون مجازات اسلامی مصوب 1392، مقنن در این نوع جرائم هیچ فرقی بین بالغ یا نابالغ و یا نابالغ با نابالغ دیگر قائل نشده و مجازات همگی آن ها را یکسان دانسته است و هیچ حمایت افتراقی در این جرائم از کودکان و نوجوانان و بهتر بگوئیم از این قربانیان به عمل نیامده است در حالی که در چنین جرائمی قربانیان نیازمند به حمایت بیشتر قوه قضائیه در جهت جلوگیری از سوء استفاده مجرمان هستند که به خاطر ترس از خشونت و دور بودن و فاصله گرفتن از دوستان و جامعه قادر به سخن گفتن و بیان موضوع نمی‌باشند.

[1] – شامبیاتی ، هوشنگ، بزهکاری اطفال و نوجوانان، ص 132

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

کودک آزاری در نظام کیفری ایران