با از بین رفتن حباب هیجان عرضه گوگل گلس، علاقه عمومی به این محصول هم از بین رفت و عینک هوشمند اهالی مانتین ویو به خونه اش برگشت تا دچار تغییراتی اساسی شه.

همه این اتفاقات اما تنها یه دلیل داشتن؛ بر خلاف تلاشای مکرری که واسه ساده سازی طراحی این گجت انجام شد تا رنگ و بویی آشناتر رو واسه کاربران پیدا کنه، بازم دیدن اون روی صورت افراد عجیب به  نظر می اومد و به طور خلاصه همه مردم نمی تونستن با اون رابطه برقرار کنن.

حال اگه این ظاهر عجیب رو به نگرانیایی اضافه کنیم که از باب نقض حریم خصوصی ایجاد شده بود و هم اینکه نداشتن یه مورد مصرف خاص رو هم به همه این آیتما بیافزاییم، خیلی ساده می شه دلیل ناموفق بودن گلس رو تشخیص داد.

لنزهای هوشمند Carl Zeiss

کارشناسان بخش بینایی سنجی در شرکت Carl Zeiss اما تصور می کنن که می تونن مردم رو با این گروه از پوشیدنیا آشتی بدن. این شرکت روشی رو ایجاد کرده که به موجب اون میتونه اطلاعات یه نمایشگر سَری رو روی لنزهای خمیده عینک مشخص کنه.

برخلاف گوگل گلس نتیجه کار، شباهت زیادی به عینکای استاندارد داره و اگه نگاهی نزدیک تر به اون داشته باشین، به تفاوتای کمی در لنز اون پی میبرین که نسبت به ماژول بزرگ مورد استفاده در عینک هوشمند گوگل کمتر به چشم میاد و متوجه اش میشین.

سیستم طراحی شده به وسیله این شرکت به این بخشا تقسیم می شه: باتری، پردازنده و دیگه قطعات مربوط به عینک هوشمند که درون دسته اون تعبیه شدن. همه این شک نداشته باشین هم به یه نمایشگر کوچیک و ظریف OLED وصل هستن که در نقطه اتصال دسته به لنز عینک تعبیه گردیده.

تصاویر مربوط به این نمایشگر هم از راه یه «راه نوری» پلی کربنات/آینه ای که به لبه لنز وصل شده روی لنزها درخشش پیدا می کنه و میشه کارکرد اونو به یه منشور پیچیده تشبیه کرد.

نمایشگر در ادامه روی یه عدسی فرنل مشاهده می شه که روی لنز تعبیه شده. اگه بخوایم از نظر تکنیکی بگیم، این نقطه در واقع یه جور لنز ثانویه و شدیدا باریکه که باید واسه دیدن محتویات نمایشگر OLED به اون نگاه کرد و شاید در جایی نزدیک به میدون دید مستقیم کاربر قرار می گیره اما از نظر نظری در هر نقطه ای از لنز خمیده عینک که طراح تشخیص بده قابل جایگذاریه.

نتیجه این طراحی پیچیده و تلاشای مهندسی اینه که میشه عکسا و تصاویر رو از یه نمایشگر کوچیک روی یه لنز خمیده مشخص کرد و اگه قرار باشه، تا همین چند وقت دیگه که خیلی هم دور نیس، پوشیدنیایی مثل عینک رو با خود در محل کار داشته باشیم، این می تونه بهترین ایده باشه.

روشنه که به کار گیری لنزهای خمیده، رقابت تکنیکی بسیار سختی واسه تیم طراح این عینک بود و حالا خوبیش اینه نشون میده که امکان تولید لنزهایی واسه استفاده در عینکای استاندارد و حتی طبی کردن اون لنزها هم هست.

هدف پایانی از این کار البته ساخت یه جور پوشیدنیه که بتونین در تموم طول روز با خود همراه داشته باشین و در عین حال ظاهری عجیب و غریب به شما نده.

البته نمونه  اولیه به نمایش درآمده در CES کمی حجیم به نظر می اومد و واسه تامین انرژی لازم نمایشگر خود هم به یه باتری وصل شده بود که ابدا شکلی آینده نگرانه نداره اما Carl Zeiss اصلا نگران عمر باتری یا ساخت قطعات الکتریکی کوچیکی که امکان تعبیه کردنشون در فریم عینک هاش باشه، نیس چراکه هدف غایی و پایانی اون ساخت همین لنزهای خمیده س و بعد همکاری با شرکتای فعال در صنعت تکنولوژی که امکان تولید سخت افزار و نرم افزار لازم رو واسه این عینک داشته باشن.

اگه بخوایم به صورت خلاصه بگیم، اگه فردی ایده خوبی واسه عینکای هوشمند داشته باشه، راه حل ارائه شده به وسیله Carl Zeiss میتونه بهترین گزینه باشه. این شرکت الان مشغول بالا بردن ظرفیتای تولید خوده و می خواد عینکای خود رو در اندازه بالا و با قیمت منطقی تولید کنه.

گامی بعدی این شرکت پیدا کردن شرکای سخت افزاریه تا نوآوری اش رو در اجناس اونا اجرا کنن و کسی چه می دونه شاید تا سال ۲۰۱۷ این ایده رنگ واقعیت به خود بگیره.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *