در حالت کلی جهت بکارگیری سیستم مدلسازی اطلاعات ساختمان (BIM) دو روش اصلی وجود دارد که عبارتند از:
 روش مخزن مرکزی (CRA)
 روش مخزن گسترده (DRA)
در روش مخزن مرکزی (CRA) فرض بر این است که تمام اطلاعات پروژه در یک فایل واحد پایگاه داده ذخیره می¬شوند. به عنوان مثال، تمام اطلاعات زمان¬بندی و تخمین مالی پروژه به اطلاعات مدل سه بعدی آن اضافه خواهد شد. این روش خیلی معقول و کاربردی نمی¬باشد؛ چراکه جنس اطلاعات مورد نیاز طراح با پیمانکار متفاوت است. در حالیکه، طراح درگیر مسائلی از قبیل بررسی مصرف انرژی ساختمان و بکار بستن آیین¬نامه¬ها و طراحی فضاها می¬باشد، پیمانکار علاقمند به تعیین برنامه زمان¬بندی کار و تخمین هزینه¬های پروژه می¬باشد. بنابراین برای اینکه کار تخمین شروع شود، باید کار طراح تمام شده باشد. این امر حداقل در مراحل ابتدایی کار عملی نیست.
 روش مخزن گسترده (DRA)
روش مخزن گسترده (DRA) روشی است که اکثر طراحان و پیمانکاران از آن استفاده می¬کنند. در این روش، مدل BIM به دسته¬ای از پایگاه داده¬های جداگانه که توسط برنامه¬های مستقلی ایجاد شده-اند، دسترسی دارد.

به عنوان مثال، تمام اطلاعات مورد نیاز جهت تخمین مالی پروژه در برنامه مستقل مربوطه قرار دارد. این برنامه جهت انجام کار خود احتیاج به یک ارتباط دو طرفه با مدل سه بعدی BIM دارد تا به مبادله اطلاعات لازم بپردازد؛ این کار در همان مراحل اولیه طراحی امکانپذیر می باشد. بنابراین با وجود استفاده از منابع مستقل داده به دلیل خاصیتی بنام Interoperability تمام اطلاعات گروههای مختلف درگیر در پروژه یکپارچه می¬گردند.

به این ترتیب گروههای مختلف طراحی شامل معماری، سازه، تاسیسات برقی و مکانیکی مدلهای خود را به صورت جداگانه در نرم¬افزارهایی از قبیل Autodesk Revit تهیه نموده و در نهایت به کمک نرم¬افزارهایی مانند Autodesk Navis Works روی هم گذاری می¬شوند تا مدل یکپارچه BIM بدست آید .