شاید این خبر خیلی مورد پسند نباشه اما بعضی فکر می کنن که موتورهای تنفس طبیعی تقریبا در انتهای راه خود قرار دارن و به سرنوشتی مثل پونتیاک دچار می شن. دلایل بسیاری وجود دارن که حرکت به سمت به کار گیری توربوشارژرها و یا سیستمای هیبریدی رو توجیه می کنن.

این وسط یکی از کلاسایی که علاقه زیادی به به کار گیری توربوشارژرها نشون داده کلاس خودروهای سوپر اسپرته. توربوشارژرها رو الان می تونه در اجناس بوگاتی، پاگانی، کونیخ زگ و مکلارن دید و حتی آخرین سنگرهای موتورهای تنفس طبیعی یعنی فراری و آستون مارتین هم تسلیم شده و خودروهای خود رو مجهز به موتورهای توربو می کنن.

هم اینکه مدلای پرچمدار این کمپانیای فراری، پورشه و مکلارن هم الان در کنار مجموعه بنزینی از سیستم محرکه برقی هم بهره مند هستن.

با این وجود تعدادی از خودروهای هستن که بازم به صورت تنفس طبیعی تولید شده و در کلاس خودروهای سوپر اسپرت هستن. در این خودروها بنابه دلایلی چون سرعت جواب دهی بالا و نمودار خطی قدرت بازم از موتور تنفس طبیعی استفاده شده که در ادامه به معرفی اونا می پردازیم.

فراری F12

هرچند فراری در مدلهای ۴۸۸، کالیفرنیا و GTC4 از موتورهای توربوشارژر دار استفاده می کنه اما به کار گیری موتور V12 تنفس طبیعی رو متوقف نکرده. موتور ۶.۳ لیتری ایشون شکل این خودرو می تونه ۷۳۰ اسب بخار قدرت و ۶۹۰ نیوتون متر گشتاور رو تولید کنه.

فراری F12

در مدل مخصوص TDF حتی قدرت و گشتاور بیشتری در اختیار راننده س و قدرت تولید و گشتاور تولیدی این موتور به ترتیب به ۷۶۹ اسب بخار و ۷۰۵ نیوتون متر زیاد شده.

اینطور که از دلایل پیداست خودرویی که قراره به عنوان جانشین مدل F12 معرفی شه هم بازم از یه موتور ۱۲ سیلندر ایشون شکل بهره مند میشه اما این موتور نه به تنهایی بلکه در کنار یه موتور برقی و با عنوان یه مجموعه هیبریدی مورد استفاده قرار می گیره، درست مثل چیزی که در مدل لافراری دیده ایم.

لامبورگینی

شاید بسیاری فراری رو به عنوان یکی از کمپانیای ثابت قدم در مورد تولید خودروهای تنفس طبیعی بدونن اما باید گفت هیچ خودروسازی به اندازه لامبورگینی نسبت به موتورهای تنفس طبیعی وفادار نبوده و این شرکت حتی یه مدل توربو هم تا الان تولید نکرده.

لامبورگینی

هرچند خودروایی چون آستریو کانسپت و اوروس به احتمال زیاد به موتورهای تویین توربو مجهز می شن اما لامبورگینی تا به امروز تولید این مدلا رو به تعویق انداخته و الان فقط از موتورها تنفس طبیعی ۱۰ و ۱۲ سیلندر در مدلای هوراکان و اونتادور استفاده می کنه. اخبار گذشته هم نشون داده که لامبورگینی فعلا قصد به کار گیری موتورهای پرخوران و یا هیبریدی رو نداره و جانشین این خودروها هم از موتورهای تنفس طبیعی استفاده می کنه.

آئودی R8

این خودرو که انگار داداش ناتنی لامبورگینی هوراکان به حساب میاید بازم از موتور ۵.۲ لیتری ۱۰ سیلندر تنفس طبیعی استفاده می کنه، هرچند دیگه نسخه ۸ سیلندر این خودرو دیگه تولید نمی شه.

موتور اتمسفریک این خودرو دلیل شده تا در برابر رقبای خود یعنی مرسدس بنز AMG GT و بیشتر مدلای پورشه ۹۱۱ یه نمونه منحصر به فرد و خاص به حساب آید.

آئودی

ممکنه در آینده تماشاگر به کار گیری موتور توربوی کوچیک تری در این خودرو باشیم اما فعلا مسئولیت بخش اسپرت آئودی رو دوش استفان وینکلمن مدیر قبلی لامبورگینیه و انگار آئودی بازم از موتور دور بالای تنفس طبیعی استفاده می کنه.

پورشه ۹۱۱ GT3

در حالی که بیشتر مدلای پورشه ۹۱۱ به موتورهای توربو مجهز شدن اما مدل GT3 بازم از موتور اتمسفریک بهره منده. این در حالیه که این خودرو به خیلی از تکنولوژیای روز مثل سیستم چهارچرخ فرمون پذیر و سیستم چهارچرخ محرک مجهزه.

پورشه

در مورد تواناییای فنی و حرکتی این خودرو باید به قدرت ۴۶۹ اسب بخاری و شتاب صفر تا صد کیلومتر ۳.۵ ثانیه ای اون اشاره کرد. مدل GT3 RS هم با قدرت ۵۰۰ اسب بخاری خود توانایی ثبت شتاب صفر تا صد کیلومتر رو در عرض ۳.۳ ثانیه داره.

مدل ۹۱۱ R هم که به همین موتور ۴ لیتری مجهز شده با وجود داشتن یه گیربکس ۶ دنده دستی می تونه در ۳.۸ ثانیه به سرعت صد کیلومتر بر ساعت دست پیدا کنه.

آستون مارتین ونکوئیش S

آستون مارتین تازگیا مدل DB11 رو روونه بازار کرده که نه فقط از یه پلتفرم جدید استفاده میکرد بلکه از یه موتور جدید توربو هم استفاده می کنه که با همکاری AMG ساخته شده.

اما در کنار این موتور، آستون مارتین تولید یه موتور ۱۲ سیلندر ایشون شکل ۵.۲ لیتری و یه موتور ۸ سیلندر ایشون شکل دارای توربوشارژر رو در برنامه خود داره و در آینده همه اجناس این شرکت به توربوشارژر مجهز هستن.

آستون

اما این وسط مدل ونکوئیش S یه هستشثنا هستش، چون به یه موتور ۱۲ سیلندر ایشون شکل به حجم ۶ لیتر مجهزه که تنفس طبیعی بوده و می تونه نزدیک ۶۰۰ اسب بخار قدرت رو تولید کنه.

جالبه بدونین که قدرت این موتور در مقایسه با موتور مدل DB7 که ۱۸ سال قبل معرفی شد و حجمی مشابه داشت در حدود ۵۰ درصد بیشتره و همین نکته ظرفیت بزرگ پیشرانهای احتراق داخلی رو در افزایش بهره وری نشون میده، ظرفیتی که شاید در چند سال آینده هم ادامه زندگی این مجموعه های مهندسی عجیب رو تضمین کنه.

مشکلات شایع و حساسیتای مربوط به پیشرانهای توربو رو می تونین در این مقاله مطالعه فرمایید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *