پایان نامه ارشد درمورد مفاتیح الجنان

دانلود پایان نامه

دو واژه قمه و قمه زن آشنا شویم.
3-1- قمه چیست و قمه زن کیست:
«قمه نام سلاحی است شبیه شمشیر اما کوتاهتر و پهن تر بدون انحنا وکجی، و به کسی که با این سلاح در روز عاشورا سر خویش یا دیگران را مجروح می سازد قمه زن و به این عمل قمه زنی می گویند.»
کسانی که بخواهند صبح روز عاشورا قمه بزنند، درشب عاشورا قمه ی خود را تیزکرده و درجلسه عزاداری به نام مشق قمه شرکت می کنند و درصبح روز عاشورا بعد از نماز صبح سربرهنه، پا برهنه و کفن پوشان قمه ها را در دست گرفته از پهنا بر سر می زنند و با نوحه خوانی وگفتن حیدرحیدرآماده قمه زنی می شوند. استاد قمه زن با زدن دو یا سه ضربه سر افراد را مجروح ساخته و سپس آنها از پهنای قمه برروی زخم خود زده و حسین حسین می گویند.» (مسائلی، 1389، 18)
درجاهایی که غالبا برای عزاداری دست به قمه می برند مراسم قمه زنی از صبح عاشورا شروع می شود، اما بعضی افراد نیز در هر مناسبتی مانند ایام شهادت حضرت امیر و حضرت زهرا، وفات حضرت زینب و رقیه– سلام الله علیها– و در مناسبت های دیگری چون اربعین یاسالروز شهادت حضرت علی بن محمد باقر– علیه السلام– قمه می زنند و به خصوص اخیرا باشدت بیشتری به وسیله برخی ازجوانان همیشه سیاه پوش این جلسات ترویج و تبلیغ می شود.
3-2- قمه زنی ازمنظرتاریخ:
«برخی از محققان بر این عقیده اند که قمه زنی در زمان صفویه تاسیس گردیده و صفویه آغاز گر آن بوده اند.از این دیدگاه این افراد ایجاد و ظهور قمه زنی دراین عصر بدین صورت بوده است که در روز عاشورا سلاطین صفویه به بخش های خاصی از افواج ارتش قزلباش خود که به گروه فدائیان قزلباش مشهور بودند دستور می دادند تا به صورت منظم و دسته بندی شده، دسته های عزاداری راه بیندازند نصراله فلسفی درکتاب تاریخ شاه عباس کبیرکه یکی از وسیع ترین و دقیق ترین تواریخ است به تفصیل فوج فدائیان را تشریح می کند. فدائیان قزلباش همیشه سرشان تراشیده بود– به نشانه آماده به خدمت بودن– درروز عاشورا شمشیر به دست بیرون می آمدند و تصورشان این بودکه نوعی همدردی و مواسات بااصحاب امام حسین– علیه السلام– داشته باشند. آنان می گفتند در چنین روزی که امام حسین–علیه السلام– و اصحابش و بنی هاشم تیر می خوردند پس ما این حالت را برای خودمان ایجاد می کنیم، یعنی نشان می دهیم که ما در راه امام حسین– علیه السلام– فدوی هستیم، وحاضریم سرمان بریده شود و این شروع قمه زنی شد.» (شفا،1370،123-124)
«عزاداری به شکل کنونی آن که مردم به کوچه و خیابان آیند از قرن چهارم شروع شد. درآن هنگام، زنان نیز بیرون می آمدند و موهای خود را پریشان وآشکار می ساختند، کاری که در بعد، متروک شد.»(مجمع مدرسین و محققین، 1385، 257)
«…. مردان سر برهنه در میان گیسوان خود شکاف خون آلودی ایجاد کرده اند- قمه زده اند- و عرق و قطرات خون روی شانه هایشان جاری است.» (فروغی ابری، 1385،16)
«فاضل دربندی، که عزاداری را هدف می دانست و برای آ ن هر وسیله ای را جایز، متوسل به قمه شد و قمه زنی راتاسیس کرد. وی معتقد بود که هدف از خلقت، اقامه عزا برای امام حسین – علیه السلام– است: “ان الدنیا و ما خلق لا جل اقامه عزاء الحسین فیها.»(دربندی، 1386، 115)
«برای گرمی عزاداریها و مراسمات، چه بسیاردروغ گفت و نوشت و چه بسیار کارهای بدعت آمیز نامشروعی را مشروع اعلام کرد و در بین عامه مردم بسط و گسترش داد. مقدار زیادی ازگفته های کذابی وی درکتاب خودش آمده است. یکی دیگر از کارهایش این بودکه نظرداشت به مردم اظهار و القا کند امامزاده قاسم،-که مقبره اش در بالای میدان تجریش تهران زیارتگاه عاشقان اهل بیت است-، مدفن سرحضرت قاسم بن حسن-علیه السلام– یکی ازشهدای روزعاشورا است. وی، به عقیده خویش، با این اهداف قصد داشت کانون غمناک عزاداری و مراسم عزاداری برای مولای شهیدان و آزادگان جهان راگرم تر و رونق بسیار بخشد.»(مجمع مدرسین ومحققین،1385،255)
3-3- دلایل قمه زنان:
3-3-1- افسانه سربه محمل کوبیدن:

«بارها شنیده ایم که قمه زنان به این روایت دروغ تمسک می کنند و بی خبر از همه جا می گویند اگر قمه زنی و سر شکافتن در عاشورا و عزای حسین- علیه السلام- جایز نیست پس چرا زینب- سلام الله علیها– سرش را به چوب محمل کوفت و سر وصورتش را به خون کرد مگرامام سجاد-علیه السلام- همراه زینب نبود و این اقدام عمه را ندید. آیا سکوت امام نمی تواند دراین جا در تایید وتقریر این عمل باشد.»(مسائلی،1389، 25)
صاحب مفاتیح الجنان، مرحوم شیخ عباس قمی دراین موردمی فرماید:
«ذکر محامل و هودج در غیرخبر مسلم جصاص نیست و این خبر را گرچه علامه مجلسی نقل فرموده، لکن ماخذ نقل آن منتخب طریحی و کتاب نور العین است که حال هر دو کتاب برای اهل فن حدیث مخفی نیست، نسبت به شکستن سرجناب زینب- سلام الله علیها– ، و اشعار معروفه نیز بعید است از آن مخدره که عقیله هاشمیین و عالمه غیر معلمیه و رضیعه نبوت و صاحب مقام رضا و تسلیم است.» (عباس قمی،1385،1/75)
3-3-2- آیا قمه زنی نوعی عزاداری محسوب می شود:


برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

مطلب مشابه :  دانلود پایان نامه ارشد با موضوعضمن عقد، مال موقوفه

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

یکی دیگر از دلائلی که اهل قمه زنی برای توجیه دیگران و انجام این کار به آن استناد می کنند این است که برای عزاداری و سوگواری استفاده ازقمه زنی یک امر مستحب است برای عزاداری امام حسین– علیه السلام– پس به تبع از عزاداری، گریه کردن، تباکی، قمه زنی همانند این اعمال است و آن را شاید جایز و امری مستحب تلقی می کنند.
درجواب این نادانانی که مکتب غنی فقه شیعی را به چالش می کشدند و باعث وهن مذهب می شوند و قداست عزاداری را زیر سوال می برند باید گفت به این صورت عزاداری کردن که ضابطه خاصی ندارد مغایر با شرع و یا فلسفه وجودی عزاداری است و به دیدتمام علمای شیعه موجب وهن دین و مذهب و باعث خوشحالی دشمنان می شود و می بایست ا انجام دادن آن پرهیز نمود. امام خمینی–رحمت الله علیه– می فرماید: «دراینجا سخنی هم درخصوص عزاداری و مجالسی که به نام حسین بن علی– علیهم السلام– برپا می شود، بگویم. ما و هیچ یک از دینداران نمی گوییم که با این اسم، هرکسی هرکاری می کند خوب است، چه بسا علمای بزرگ و دانشمندان، بسیاری از این کارها را ناروا دانسته و ازآن جلوگیری کرده اند.»(خمینی،تحریرالوسیله، 1385، 173)
درمورد قمه زنی و انجام اعمال مشابه نیز وضعیت فرق نمی کند یعنی برای اثبات انجام عمل باید یا دلیل شرعی و روائی وجود داشته باشد که در آن از این اعمال به عنوان نوعی عزاداری نام برده شده باشد و یا اینکه با رجوع به اهل عرف و مردم این اعمال را نوعی عزاداری تلقی نمایند اما با توجه به مخالفت عامه علما و اندیشمندان فقهی درشرع هیچ دلیل فقهی دال برتایید عزاداری به سبک و روش قمه زنی یا اعمال مشابه آن موجود نیست و آن چه مورد تاکید ائمه و بزرگان مکتب شیعی است نوحه سرایی و سوگواری و برپاداشتن ذکر مصیبت اهل بیت است:
«اما متاسفانه با این حال بعضی از طرفداران برای اینکه کار خود را توجیه نمایند و وجهه شرعی به آن بدهند دست به تحریفاتی در متون روایات نیز زده اند که نمونه هایی از آن را در برنامه تصویری که چندی پیش توسط عده ای ازآنها ساخته شده بود شاهد بودیم که مثلا درآن روایت… لاشئی فی اللطم علی الخدود سوی الاستغفار و التوبه، و قد شققن الجیوب و لطمن الخدود الفاطمیات علی الحسین بن علی، علیهما السلام، وعلی مثله تلطم الخدود و تشقا لجیوب؛ چیزی بر زدن برصورت به جزءاستغفار و توبه نیست زیرا زنان فاطمی درسوگ حسین بن علی– علیه السلام– گریبان چاک داده، وبه صورت زدند و برای مثل حسین لطمه به صورت زده وگریبان چاک کرده اندکه امام صادق– علیه السلام– در بیان این معنا می باشند که برای لطمه زدن به صورت کفاره ای لازم نیست و چون این عمل توسط بعضی از زنان هاشمی و برای سرورانی هم چون حسین – علیه السلام- انجام شده فقط توبه و استغفار برای آن کافی است وامام درروایت هیچ گاه قصدتایید این عمل توسط آنان راندارد و به این گونه بیان شده بود: وعلی مثله فلتلطم الخدود و لتشق الجیوب؛ و برمثل حسین– علیه السلام- باید برصورت زد و گریبان چاک داد- که درآن نقل، فعل های روایت به صورت امردرآمده بود و- البته امر بودن فعلهای روایت چندین بار نیز توسط آنها مورد تاکید قرارگرفت که این عمل تحریفی بسیار زشت و آشکار درمتون روایت است.» (مسائلی، 1389، 35)
بایدگفت مجالس عزاداری باید به صورتی باشدکه بین مشکلات و غم های مردم رابطه عاطفی برقرار نماید و حال انسان را منقلب کند و اشک بار باشد و حرکت آفرین. باید باکمک این اشک ها تبلیغات اسلامی به راه انداخت که امام حسین- علیه السلام- به خاطر آن جان خود و بهترین کسان و یاران را قربانی کرد و انقلاب ماندگار و تاریخی اسلام را به خاطر تحقق بخشی به اهداف اسلامی و آرمانهای مورد نظرش بود.
«راستی چگونه می توان میان این همه این ها و شمشیرها برپشیانی زدن و پشت ها را با زنجیر زخم کردن توافق نمود؟ آنچه امروز انجام می گیرد، شخصیت جامعه رانشان می دهد، نه شخصیت قهرمان کربلارا.» (فضل اله،1386، 167)
مقام معظم رهبری در این مورد می فرمایند: «ماچند سال پیش این جاراجع به قمه زنی– امری که “بین الغی” است مطالب گفتیم، بزرگانی صحبت کردند، نجابت کردند، قبول کردند و مردم زیادی هم پذیرفتند، یک وقت دیدیم ازگوشه هایی سرو صدا بلند شد که آقا شما با امام حسین مخالفید معنای”سفینه النجاه و المصباح الهدی”این است که عملی را که بلا شک شرعا محل اشکال است و به عنوان ثانوی هم حرام مسلم و بیّن است، انجام دهیم این روشنگری هارا بکنیم تا نسل جوان ما به اسلام بیشتر علاقه مند شود. گرایش جوانان را به اسلام می بینید. این گرایشها، گرایش عاطفی است. این گرایش، بسیارارزشمند است. اما مثل موجی است که ممکن است بیاید و برگردد. ما اگر بخواهیم این موج هم چنان استمرار داشته باشد باید پایه های فکری جوان ها رامحکم کنیم. دعای ابوحمزه ثمالی، دعای امام حسین در روز عرفه، اینها را جوانهای ما می خوانند، اما معنایش را نمی فهمند.”الهی هب لی قلبا یدنیه منک شوقه”چقدر از این گونه مناجات ها و از این گونه مبانی و از این حرف های عمیق در دعاهایی مثل مناجات شعبانیه و صحیفه سجادیه وجود داردکه احتیاج هست ما این ها را برای جوان ها بیان و تبین و روشن کنیم تا بفهمند و با علاقه و عاطفه و شوقی که دارند بخوانند.(مسائلی، 1389، 48)
3-3-3- قمه زنی و همدردی با امام حسین:
به نظر نگارنده یکی ازدلایل عمده که قمه زنان ومنحرفین برای توجیه عمل خویش ارائه می نمایند این است که عمل ما امری است هم طراز و همدردی با امام حسین و اهل بیت می باشدبه گونه ای که
می توان ادعا کرد یکی ازمهمترین علل قمه زنی در ابتدای ایجاد آن، بیان این شرط بوده است. در پاسخ باید گفت هرگز هیچ یک از معصومین ما راضی به بدعت و انجام کارهای سخت و دشوار نیستند که با انجام یک فعل حرام و بد در جامعه مردم را به سمت و سوی اعمال ناصواب و باطل برد که چهره زشت و دلخراشی از دین در نزد سایر ادیان ترسیم کند این عزیزان این قدر دارای کرامت هستند که همه راه های اخلاقی را مطابق کتاب خدا و سیره نبوی برای پیروان خود به صورت یک الگو ارائه نمایند تا مردم را ازکج اندیشی وکج فهمی درمسیر مستقیم قرار دهد هر انسان متفکر با مطالعه زندگی آن بزرگواران پی خواهد برد که کسانی که برای توجیه عمل زشت خود به این رفتار دست می زنند عده ای محدود و جاهل هستند که ازمعنای عزاداری و سوگواری و محبت اهل بیت فقط درحد شعار و به صورت تفننی برای چند روز سرگرمی و اینکه ادعاکنند واقعا دوستدار اهل بیت هستند سوءاستفاده می کنند و پیمودن این راه چند روزی به علت بی خلوصی دوام نخواهد داشت.

«پس اگر سید الشهداء به خاطر نبرد در راه خدا متالم می شد، همدردی ما این است که ما هم به خاطرنبرد در راه خدا متالم شویم. زیرا معنای مشارکت همین است که در جای او قرار بگیریم، انقلاب امام حسین – علیه السلام – برای این نبوده که اشخاص تنبل و خانه نشین به وجود آیند و در راه رسالت خود فداکاری نکند. بلکه زندگی ایشان مخالف رسالت امام حسین– علیه السلام– باشد درعین حال به خود قداست دهند.»( مسائلی، 1389، 51)
3-3-4- زنده نگه داشتن مذهب:
مدعیان قمه زنی اظهار دارند که با عزاداری امثال قمه زنی و تیغ بر پشت زدن، سوراخ کردن گوشت، قفل و وزنه آویزکردن، درآتش رفتن و مانند اینها پایه های دین و مذهب را تقویت می کند در پاسخ به این ادعای آن جاهلان و کوته نظران باید گفت که این عملی که موجب ضرر به بدن می شود و هم موجب وهن مذهب چگونه می تواند مذهب غنی شیعی را با آن همه دانشمند و صاحب نظر را تقویت کند باید گفت این ها اساسا عزاداری تلقی نمی شود وهیچ یک کس حاضر نیست در فقدان و از دست دادن عزیزان خود لااقل یکی از این روشها را برای برپایی سوگواری در آن مراسم اجرا کند زیرا مخالف عرف مردم عامه است. پس چگونه حاضرید درمرگ یکی از عزیزترین بندگان و سلاله پاک پیامبر اکرم و میوه دل حضرت علی و فاطمه از این روشهای ناپسند و منجر به گناه و بدعت آمیز استفاده کنند.
دانشمند پرآوازه شیعی علامه سید محسن امین– رحمت الله علیه– در این زمینه می گوید: «چه لزومی دارد در برانگختن به کاری– قمه زنی- که اگر فرض شود آن عمل جزء قطعی و یقینی دین اسلام است موجب نسبت داده شدن عار و ننگ به دین واهل آن می شود و مردم را از این دین متنفرمی کند و باعث خرده گیری بردین خواهد شد. آیا تقوا واحتیاط ایجاب نمی کندکه باید از قمه زنی خود داری نمود، آیا مقتضای اصلاح دین آن نیست که فعلی– که جزء دین بودن آن مشخص نیست- وباعث دوری و تنفر مردم از دین می گردد، ترک گردد. اگر ماهم قمه زنی را مباح بدانیم باید آن را ترک نمود چون از واجبات نمی باشد که ترک آن ضرری به دین وارد کند– وباید به خاطر مصلحت ترک شود-.» (مسائلی ، 1389، 53)
از قمه زدن به عنوان عزاداری برای امام حسین از حضرت امام خمینی– رحمت الله علیه– سوال شده بودکه در جواب فرمودند: «شما می خواهید برای خدا کاری انجام دهید درشرایطی که کاری به ضرر اسلام تمام شود، بهتر است که چنین کاری هایی انجام نگیرد. مثلا قمه زدن که موجب وهن اسلام می شود. شما تا می توانید دسته جات وسینه زنی رابا شکوه تر انجام دهید.» (رحیمیان ،1368،16)
دراین راستا با تحقیقات به عمل آمده آنچه به نظر می رسد این است که عزاداری به سبک قمه زنی آیا در شان امام شهیدان کربلا است؟ در پاسخ با یدگفت:
«گذشته از این که قمه زنی اساسا عزاداری نیست، خود قمه نیز سلاح جرم است و در یک و دو دهه اخیر غالبا از آن برای شرارت و تجاوز استفاده می شد. درشهرهای بزرگ لات ها و لوطی ها، برای زور گیری و باج گیری از قمه استفاده می کردند این سلاح، که درآغاز، مانند شمشیر، از آلات مشترک بود، به تدریج به وسیله ای برای دراز دستی و زور گیری تبدیل شد وسلاح آشوب گران گردید.»( مجمع مدرسین و محققین ،1385،254)
«[باری]سررشته مجالس عزاداری امام حسین– علیه السلام– به دست توده های مردم است وآنها میدان دار وصحنه گردان عاشورایند. مردم برای عزاداری، شکل های گوناگونی آفریده اند؛ از جمله: بر سینه زدن، زنجیر زنی، قفل زنی، تیغ زنی و قمه زنی. هیچ یک ازاین شکل های عزاداری را عالمان اسلامی به مردم القا نکردند، بلکه مردم جلو افتادند و شکلی خاصی به عزاداری دادند. النهایه این که فقها، برخی از صورتهای عزاداری را جایز و یاحرام دانستند.»(مجمع محققین ومدرسن قم ،1385،275)
«درحال حاضر که درپی وقوع انقلاب اسلامی، فرهنگ عاشورا، توان نیرومند خویش رادرصحنه بین المللی درمبارزه با قدرت های شیطانی وافشای چهره واقعی استکبار جهانی به اثبات رسیده است وآنان که منافع خود را با پیام امام حسین– علیه السلام– درخطرمی بیبند، آماده اند با هر بهانه

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد درموردشکستگی استخوان

دیدگاهتان را بنویسید