پایان نامه ارشد درمورد السلام-

دانلود پایان نامه

بشر یک حس قهرمان پرستی هست که در اثر آن؟ درباره قهرمان های ملی و قهرمان های دینی افسانه می سازند … قسمتی از تحریفاتی که در حادثه کربلا صورت گرفته ، معلول حس اسطوره سازی است. اروپایی ها می گویند در تاریخ مشرق زمین، مبالغه ها و اغراقها زیاد است و راست هم می گویند.» (مطهری،حماسه حسینی، 1358، 1/41)


برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

3-9-4- برخورد عاطفی صرف با مقوله عزاداری:
«شاید جدی ترین و اصلی ترین عامل ورود آسیب های متعدد در بنیاد و بنیان فرهنگ عاشورا، اکتفا نمودن به برخورد عاطفی صرف و دوری گزیدن از برخورد عقلانی با مقوله و عزادرای باشد. این مساله سبب بروز تحریف وسیع لفظی و معنوی است که اندیشه اصیل عاشورایی و حسینی را به پژمردگی می کشاند. بی شک در صحنه عاشورا، از سوی امام و یارانش، شاهد عاطفی ترین صحنه ها و از سوی لشکریان کوفه، شاهد جنایت بار ترین ودهشتناک ترین وقایع هستیم. ازاین رو، حادثه عاشورا بعد عاطفی قویی دارد که از این جهت می توان آن را یک تراژدی دانست. البته این تنها یک رویه از صحنه عاشوراست که در آن جنایت موج می زند. عاشورا صحنه دیگری نیز دارد که سرشار از حماسه و زیبایی است و حسین -علیه السلام – و یارانش قهرمان آن اند، ولی در فرهنگ عامه، بیشتر شاهد حضور پررنگ بعد تراژدیک عاشورا هستیم، به گونه ای که تا حدودی عرصه را بر بعد حماسی تنگ ساخته است.»( مجمع مدرسین و محققین، 1385، 357)
3-9-5- جبرانگاری:

جبری نگری درباره قیام، یکی از عوامل وقوع تحریف و ورود آسیب ها درحوزه فرهنگ عاشورا و عدم بهره بردن و تعمیم آن است. جدای از سابقه طولانی جبر انگاری تقدیر گرایی در تفکر دینی– اجتماعی مردم که در فرهنگ منثور و منظوم آنها تبلور نیز یافته، باید از تلاش امویان در ترویج جبر گرایی به طور عام و تعبیر جبری حادثه عاشورا به طور خاص یاد کرد. اولین سخن ابن زیاد درهنگام دیدار با حضرت زینب کبری این بود: «خداراشکرکه شمارا رسوا کرد. خدا را شکر که شما را کشت و خدا را شکرکه ادعاهایتان را باطل ساخت .»( مطهری حماسه حسینی،1358،1/362)
3-9-6- نقش حکومت ها و تاریخ نگاران درباری:
«یکی از موضوعهای تحرف شناسی عاشورا، شناخت نقش حاکمان جور، به ویژه امویان در تحریف واقعه عاشورا و ازسوی دیگر تحریف هایی است که از طرف تاریخ نگاران طرفدار مکتب عثمانی، اموی و تاثیر پذیرفتگان از آنها به وجود آمده است. نخستین انحرافی که امویان می خواستند به وجود آورند آن بود که شهادت امام حسین– علیه السلام-را به قضای الهی و خواست خداوندی نسبت دهند و خود را مبرا سازند گفتار ابن زیاد با زینب کبری– سلام الله علیها – در همین جهت است.» (مجمع مدرسین و محققین، 1385، 362)
3-9-7- تعصبهای بی جا و جمود فکری:
«تعصبهای بی جا و خشک مغزی تباه گر اندیشه و فکر است و همین مساله از دلایل وقوع تحریف در حماسه حسینی است. این موضوع از چند بعد قابل تبیین و تفسیر است: از یک منظر، تعصب در نقل تاریخ که چنانچه موافق یا خلاف موضوع باشد، در همان مسیر حرکت کرده و به پردازش دروغ یا حذف قسمت هایی از تاریخ انجامیده است. مثال آن، برخورد تاریخ نگاران عثمانی و اموی با قیام امام حسین– علیه السلام- از سویی و ساختن نقل قولها و حکایات و روایاتی برای افزودن بر عظمت قیام عاشورا به وسیله برخی تاریخ نویسان و مقتل نگاران ازسوی دیگر است.
تعصبات بی جا وجزم اندیشی نیز قسم دیگری از آن است برای مثال، تعصب بسیاری از مردم درخصوص فدا شدن امام حسین– علیه السلام- برای شفاعت گناهان دوستداران آن حضرت و نهادینه شدن آن دررمیان مردم، به طوری که هیچ سخنی را در این موضوع نمی پذیرند و گوینده آن را سرزنش می کنند از این دست تعصبات است.
قسم دیگر، تعصب به اجرای شیوه خاصی از عزاداری است که ممکن است برای برخی به صورت رسم و سنت در آمده باشد و هر چه دیگران با بیان و دلایلی آن را نکوهش می کنند، باز به دلیل همان تعصب و خشک مغزی حاضر به قبول آن نیستند و بر آن اصرار می ورزند، مانند مساله قمه زنی» (مجمع مدرسین و محققین، 1385، 364) و بدعت ها ومدایحی های نوین.
یکی از آسیب های علمی استفاده از روش غیر اصولی علما وصاحب نظران بر نقل اخبار ضعیف و ضبط روایات به صورت غیر صحیح در ابواب فضایل داستان ها وذکر مصایب و در یک کلام سهل انگاری دراین بخش است. این موضوع کلمه حقی است که ازراهای باطل از آن استفاده شده یا به تعبیر دیگردست کم از آن برداشت نادرست شده است. دلایل این مساله می تواند به شرح ذیل باشد:
1. « اساسا این موضوع در جایی است که روایتی ضعیف درکتاب های قدما و کسانی که نزدیک به عصر ائمه بوده اند وجود داشته باشد؛ نه ان که جدید الاحداث و ساخته امروزیان باشد.
2. این مساله، به حوزه ثواب وعقاب داشتن عملی با می گردد وچندان مشخص نیست که بتوان آن را به حوزه های جدید دیگر چون نقل وقایع تاریخی سرایت داد. چرا که بررسی تاریخ روش خاص خود را دارد.
3. در نقل روایات ضعیف نیز باید توجه داشت که آنها با اصول استنباط اسلامی و روایات صحیح و کلیات دینی تعارض نداشته باشند.
4. مشکل و مسأله امروز و دیروز ما، این است که بسیاری از مصیبت های مشهور در میان مداحان، روضه خوانان و مردم در کتاب های سیره و اصحاب مناقب، حتی به نقل هم نیامده و از مصیبت ها و نقل های ساختگی به شمار می آیند.»( محدث نوری،1379،278 )
5. آمیخته شدن فرهنگ قومی و سرزمینی با عزاداری:
«عزاداری، سنتی اجتماعی و مردمی است. از این رو هر ملتی و هر سرزمینی از پیش شکل خاص عزاداری خود را دارد و عزای امام حسین– علیه السلام -را بر همان پایه تبین و تعریف می کند. البته به تلقین ها و نماد سازی هایی نیز دست می بازد، ولی قالب اصلی و کلی همان قالب عزاداری خویش است. بدین جهت نه تنها شکل و ظاهر و ریشه عزاداری به شیوه فرهنگی و قالب عزاداری سرزمینها و ملت های مختلف وابسته است، که گاه روحیات و خلقیات یک قوم و ملت نیز در شکل روایت و بازسازی و تفسیر حادثه نیز موثر است. از این رو همان گونه که زبان ها و الفاظ از قومی به قوم دیگر، و از سرزمینی به سرزمین دیگر متفاوت است، شیوه های عزاداری و شدت و ضعف ان و چگونگی برداشت و تجسم نهضت عاشورا می تواند بر اساس ویژگی های فرهنگی و اجتماعی آنان متفاوت باشد. بدین سان، فرهنگ عزداری مردم عراق، پاکستان، اردن، بحرین، لبنان، ترکیه و نقاط دیگر جهان، هر یک به تناسب فرهنگ کلی مردمان آن، با یکدیگر متفاوت است. اگر چه این همسازی میان گرامیداشت امام حسین– علیه السلام – و نهضت عاشورا، با فرهنگ عزاداری کلی یک ملت و سرزمین طبیعی به نظر می رسد، باید نکته ای را در نظر داشت و آن، تلاش برای هماهنگ ساختن و قاعده مند کردن عزاداری سید الشهدا بر اساس فرهنگ یک ملت با فلسفه و اهداف و روح قیام است.»( مجمع مدرسین و محققین، 1385، 371)
3-10- رسالت مقدس مداحی:
« از آن جایی که مداحی در ایام سرور و شادی و مرثیه خوانی در عزای معصومان مظلوم که درود خدا بر آنان باید هنری مقدس وحرفه ای بس والا و ارزشمند است و
در صورتی که توام با قصد قربت، باشد و همراه با رفتارهای خلاف شره نباشد جزو کارهای عبادی است و برای تصدی آن شروط و قیودی وجود دارد بر انان که قصد پیوستن به جمع خدمتگزاران استان والای امام حسین– علیه السلام- و مداحان با اخلاص اهل بیت– علیه السلام – را دارند لازم است اموری را پاس دارند تا درزمره بزرگ شماران شعائر الهی قرار گرفته و بر ارشاد و هدایت بندگان خدا و تبلیغ بالاترین رکن دین یعنی محبت و ولایت توفیق یابند و به پاداش های فراوان دست پیدا کنند. بر آنان لازم است علاوه بر پیراستگی از بدی ها و تحصیل قداست روح و نزاهت جان و برخورداری از کردار نیک و اخلاق رفیع اسلامی عمل صالح و با رعایت تقوا از تمام آلودگی ها دوری کنند و به اوامر و نواهی خداوند پایبند باشند و به خاطر سالم ماندن از خطرات به خدا پناه برده و از او کمک بخواهند.»(مجمع مدرسین و محققین، 1385، 440)
آیا درعزاداری ها، گفتن مطالبی مثل انا کلب الرقیه یا سگ عوعو کن کوی حسینم، صحیح است؟
بی شک بزرگداشت و احیای شعائراسلامی و دینی، بخصوص گرامی داشت نهضت بی بدیل حسینی که در طی قرن های متمادی از سوی پیروان مکتب اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ انجام گرفته و هر روز نیز بر شکوه، عظمت و تأثیر آن افزوده می گردد، از افتخارات بزرگ و منحصر به فرد شیعیان است این امر در صورتی نتایج مطلوبی را در پی خواهد داشت که به نکات ذیل به عنوان یک اصل اخلاقی توجه شود:

1.«همان گونه که می دانیم هدف اساسی از برپایی چنین مراسماتی، تقویت اسلام و به ویژه مکتب عالی تشیع، معرفی اهداف و انگیزه های راستین قیام حسینی و مجاهدات سایر ائمه اطهارـ علیهم السّلام ـ و نیز رساندن پیام آنها به گوش نسلهای جدید مسلمان و غیر مسلمان باشد.
2. می باید از انجام و حتی زمینه سازی هر نوع عملی اعم از آهنگ، تعابیر، حرکات فیزیکی و غیره که مناسب با شأن و جایگاه ائمه طاهرین ـ علیهم السّلام ـ و شرافت مجالس منتسب به آنها نباشد پرهیز شود.
3. مداحان و عزاداران باید توجه داشته باشند که رعایت اعتدال و میانه روی و پرهیز از افراط و حد فزونی و دوری از اعمال غلو آمیز در همه مسائل اعتقادی از جمله در محبت اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ در دین مقدس اسلام اهمیت خاصی دارد و سفارشهای مؤکد در این زمینه رسیده است.»(محدث نوری،1379،291)
امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمودند:
«و احبوا اهل بیت نبیکم حباً معتقداً و لا تغلوا.» =اهل بیت پیامبرتان را از روی اعتقاد دوست بدارید و از غلو پرهیز نمایید ( مجلسی، 1403، 25/ 2009)
4 .« لذا برای پیروان اهل بیت- علیه السلام – برازنده است که در مراسم منتسب به اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ از اعمالی که بوی غلو و افراط گرایی دارد شدیدا پرهیز نماید.» (محدث نوری،1379،291)
با توجه به مطالب فوق می توان نتیجه گرفت که به کارگیری تعابیری مثل انا کلب الرقیه و یا سگ عوعو کن کوی حسینم و امثال آن گذشته از اینکه در راستای اهداف برپایی چنان محافل نبوده و افراط گرایی محسوب می گردد اولاً: موجب وهن در مذهب و زمینه ساز سوء استفاده دشمنان دین است. و ثانیاً: «با حیثیت و جایگاه یک انسان آزاده و موحد سازگار نیست چرا که دین اسلام برای مؤمنین عزت و حرمت ویژه قائل است بگونه ای که ائمه ما راضی نیستند که کسی مؤمنین را بردگان آنها بداند تا چه رسد به امور پست تر از آن.» (مجلسی،1403، 25/ 2009)
3-11- بهره برداری صحیح از هنر تعزیه:
یکی از هنرهای مذهبی در کشور ما، هنر تعزیه و شبیه خوانی است، تعزیه آوردن عزای حسینی در قالب هنر است که توسط هنرمندان مذهبی وکسانی که شور حسینی دارند برگزار می شودو اگر کاملا در مسیر مستقیم دین اجرا شود و مسائل شرعی رعایت گردد و واقعه عاشورا را بدون اغراق و غلو بیان کنند ،یکی از برنامه های بسیار خوب و تأثیرگذار در بین مردم جهان خواهد بود.
اما به شرط آنکه به مسائل زیر توجه بیشتری داشته باشیم:
«الف. اول اینکه اصلاحاتی جدی در متون و نسخه های تعزیه لازم است که البته این کار باید زیر نظر یک هیئت علمی که از مورخین و دانشمندان دینی تشکیل می شود صورت پذیرد.
ب. از خواندن اشعار بی محتوا، دروغ و بدون مدرک تاریخی جدا پرهیز شود تا بدعتی در دین گذاشته نشود.
پ. مردان لباس مخصوص زنان را نپوشند، البته دشداشه و پیراهن سفید یا مشکی بلند که هم اکنون مرسوم است می پوشند مانعی ندارد.
ت. باید توجه داشت که تمام نکات شرعی رعایت شود، مثلا جایگاه مردان و زنان از یکدیگر جدا باشد.
ج. از هر حرکتی که باعث وهن مجلس عزای حسینی شود و از خواندن اشعار به صورت غنا و استفاده از آلات موسیقی حرام که مخصوص مجالس لهو و لعب است خودداری شود.
ح. افرادی صالح و ظاهر الصلاح شبیه ائمه اطهار– علیه السلام- را اجرا نمایند.
خ. هیچ گاه هدف اصلی تعزیه که همان تعظیم شعائر الهی است را فدای قالب نکنند و بلکه کاری نکنندکه این هنر تقدس خود را از دست بدهد.»(سبزی،1388،151-150)
3-12- غلو و زیاده روی:
«یکی از توهین ها که به ائمه اطهار– علیه السلام – و برخی از انبیاء الهی شده است غلو و زیاده روی در توصیف مقام و منزلت آنها می باشد، ائمه اطهار– علیه السلام- همان گونه که دوست ندارند حق و منزلت والای ایشان ناشناخته بماند و یا کوچکترین اهانتی به آنها صورت پذیرد، همین طور به هیچ عنوان راضی نیستند در معرفی آن بزرگواران افراطی صورت گرفته و مقام آنها تا جایی که شایسته نیست بالا برده شود.
غلو و زیاده روی یکی از آفات مرحله محبت است، انسان اگر در صراط مستقیم باشد و آنگاه وارد مرحله محبت به خدا و اهل بیت– علیه السلام- شود از خطرات گمراهی از هر گونه افراط و تفریط مصون خواهد بود، اما اگر بدون درک صراط مستقیم وارد مرحله محبت شود ممکن است خطرات زیادی از جمله غلو و زیاده روی در معرفی محبوب، گریبان گیرش شود.»(سبزی،1388،157)
ائمه اطهار– علیه السلام – درزمان خود با پدیده غلو مواجه بوده اند و با افراد غالی و افراطی که ائمه را تا حد خدایی بالا می بردند به شدت برخورد نموده و از آنها برائت می جستند. خداوند متعال در قرآن کریم صریحا می فرماید:
« قُلْ یَأَهْلَ الْکِتَابِ لَا تَغْلُواْ فىِ دِینِکُمْ غَیرَْ الْحَقّ‏ِ وَ لَا تَتَّبِعُواْ أَهْوَاءَ قَوْمٍ قَدْ ضَلُّواْ مِن قَبْلُ وَ أَضَلُّواْ کَثِیرًا وَ ضَلُّواْ عَن سَوَاءِ السَّبِیل»= بگو: اى اهل کتاب، در دین خود به ناحق غلو نکنید و از پى خواهش‏هاى آن گروه که خود پیش از این گمراه شدند و بسیارى را گمراه کردند و از راه راست دور افتادند نروید. (مائده/77)= بگو ای اهل کتاب در دین خود به ناحق غلو نکنید و از هوای نفس قومی که گمراه شده و خیلی ها را گمراه کردند و از راه راست جدا شدند، پیروی نکنید.
3-13- عزاداری از دیدگاه قرآن کریم:
شاید در اذهان بسیاری از افراد و مردم این سؤال مطرح شده باشد که قرآن کریم که خود جامع تمامی احکام و معارف بلند الهی و منبع اصیل برای شناخت دین است آیا از عزاداری و سوگواری در باره اهل بیت سخنی به میان آورد
ه است؟ و آیا در آیات نورانی قرآن شاهد و قرینه ای بر تأیید یا ردّ عزاداری وجود دارد یا خیر؟
«تعزیه و تعزیت که ریشه اصلی آن عز همین عزا گرفته شده است، به معنای تسلیت گفتن به یک داغدار از مصیبت است. و در اصطلاح امروزی عزاداری عبارت است از:اجتماع گروهی از مردم که در آن سعی می شود، با ابراز همدردی با بازماندگان و اظهار ناراحتی و شراکت در غم با انجام یک سری تشریفات خاص با قرائت قرآن، خواندن مرثیه و سرودن شعر، بازماندگان را تسلی دهند و به صبر توصیه نمایند.»(سیاح،1386، 2/992)
به نظرمی رسد تاریخچه این سنت را می توان از زمانی دانست، که انسان پای بر این کره خاکی نهاد و سپس با پدیده مرگ و حوادث تلخ روز گار جهت آزمایش در مقام عمل روبرو شد. انسان ذاتا موجودی است که آن چه را با وجود و هستی خویش ناسازگار ببیند، ناپسند داشته و با آن مبارزه می کند و اگر نتوانست در مقابل آن دست به دفاع بزند با ابراز اندوه، گریه و… به مقابله با آن و آرام سازی دل خود می پردازد.گاهی نیز این مصداق این مراسم برای احیای شعایر الهی و خاطره زندگی پیامبر اسلام – صلی الله علیه وآله- و سایر امامان- علیهم السلام – برگزار می شود که آثار فراوان و ثمرات بسیاری به همراه دارد. با انجام تحقیقات و نگرش در تفاسیر قرآن آیاتی ذکر شده که مشروعیت بلکه برتری عزاداری و اقسام آن را اثبات می کند، لازم است در این جا به چند نمونه آن تلویحا اشاره کنیم:
عزاداری فریاد ستمدیدگان بر ستمگران است. در قرآن کریم می خوانیم: « لَّا یحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَن ظُلِمَ وَ کاَنَ اللَّهُ سمَیعًا عَلِیمًا

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد رایگان درموردنیروهای خارجی

دیدگاهتان را بنویسید