منابع مقاله درباره دینامیکی

میباشد. نکتهی دیگری که میتوان با مقایسهی جداول ۵-۶، ۵-۷ و ۵-۸ به آن اشاره نمود، تفاوت در میزان افزایش تراز خودتنش در ناحیهی C برای توزیع غیریکنواخت-۱و همچنین ناحیهی B برای توزیع غیریکنواخت-۲ برای رسیدن به حداکثر افزایش بار نهایی میباشد. به عنوان مثال، در جداول ۵-۶ و ۵-۸ که به ترتیب مربوط به شرایط تکیهگاهی C1 و C3 میباشد، بار نهایی سازه در توزیعهای غیریکنواخت-۱ ( با میانگین تراز خودتنش ۵۰%) تا زمانی که تراز خودتنش در ناحیهی C تا ۷۵% افزایش پیدا کند، بار نهایی سازه هم افزایش پیدا مییابد. اما برای شرایط تکیهگاهی C2، حداکثر تراز خودتنش در ناحیهی C به منظور افزایش باربری نهایی، مقدار۷۰% میباشد.
از طرفی دیگر، با دقت در توزیعهای غیریکنواخت-۲ با میانگین ۵۰% در جداول ۵-۶ و ۵-۷ مربوط به شرایط تکیهگاهیC1 و C2، میتوان فهمید که با افزایش تراز خودتنش در ناحیهی B تا ۵/۶۲% بار نهایی سازه افزایش پیدا میکند و پس از آن با افزایش تراز خودتنش در ناحیهی B، بار نهایی سازه کاهش مییابد و این در حالی است که در شرایط تکیهگاهی C3 با افزایش تراز خودتنش در ناحیهی B، تا ۷۵/۶۸ % بار نهایی سازه همچنان افزایش پیدا میکند. همچنین توزیعهای غیریکنواخت در شرایط تکیهگاهی، C1 و C2 در برخی موارد منجر به تغییر نوع مکانیزم خرابی سازه از ۱ به ۲ شدهاند در حالی که این توزیعها در شرایط تکیهگاهی C3 همگی دارای مکانیزم خرابی نوع ۱ میباشند. از اینرو، بسته به نوع شرایط مرزی، نوع مکانیزم در توزیعهای خودتنش مختلف با یکدیگر فرق میکند. به عنوان مثال، توزیع خودتنش شمارهی ۶ در شرایط تکیهگاهی C1 و C2 دارای مکانیزم خرابی نوع ۲ و در شرایط تکیهگاهی C3 دارای مکانیزم خرابی نوع ۱ میباشد.
۵-۹- نتایج تحلیلهای ناپایداری استاتیکی بر روی بافتار۳ تحت توزیعهای مختلف خودتنش
۵-۹-۱- شرایط تکیهگاهی C1
شکل ۵-۳۳ پلان بافتار۳ را نشان میدهد که در آن شرایط تکیهگاهی C1 و همچنین دستکهای کمانش یافته، مشخص شده است. همانطوری که از شکل مشخص است، دستکهای کناری زودتر از سایر دستکها به کمانش میرسند. لازم به توضیح است که در بافتار۳، به دلیل وجود دو نوع دستک، میانگین تراز خودتنش با توجه به دستکهای بحرانی (یعنی دستکهای مورب) که زودتر از دیگر دستکها (دستک های قائم) به کمانش میرسند، در نظر گرفته شدهاند. همچنین در شرایط
تکیهگاهی C2، به دلیل اینکه دستکهای میانی (دستکهای موجود در ناحیهی B با توجه به شکل
۵-۸ مربوط به توزیع غیریکنواخت-۱) زودتر به کمانش میافتند، نوع توزیعهای خودتنش ارائه شده از لحاظ میانگین تراز خودتنش در نواحی A،B وC، با شرایط تکیهگاهی C1 و C3، متفاوت میباشد.
شکل ۵-۳۳: پلان بافتار۳ تحت شرایط تکیهگاهی C1
شکلهای ۵-۳۴ (الف و ب)، به ترتیب مقایسهی بین منحنیهای پاسخ بار-تغییرمکان بافتار۳ را تحت شرایط تکیهگاهی C1 به ازای توزیع یکنواخت ۵۰% با توزیعهای غیریکنواخت-۱ و غیر یکنواخت-۲ با میانگین ۵۰% نشان میدهند. شکلهای ۵-۳۵ (الف و ب)، این مقایسه را به ترتیب با توزیعهای غیریکنواخت با میانگین تراز ۴۰% و ۶۰% انجام میدهند و در ادامه، نتایج این مقایسهها در جدول ۵-۹ آورده شده است. همانطوری که از منحنیهای پاسخ بار-تغییرمکان مشخص است در بافتار ۳ تحت شرایط تکیهگاهی C1، عمدتاً مکانیزم خرابی بدون فروجهش دینامیکی رخ داده است که نمای شماتیک این مکانیزم خرابی در شکل ۵-۳۶ نشان داده شده است.
(الف)
(ب)
شکل ۵-۳۴: منحنیهای پاسخ بار-تغییرمکان بافتار۳ برای شرایط تکیهگاهی C1 با در نظر گرفتن توزیعهای مختلف خودتنش؛ الف- مقایسهی منحنیهای پاسخ به ازای توزیع خودتنش یکنواخت و غیریکنواخت-۱ با میانگین ۵۰%،
ب- مقایسهی منحنیهای پاسخ به ازای توزیع خودتنش یکنواخت و غیریکنواخت-۲ با میانگین ۵۰%
(الف)
(ب)
شکل ۵-۳۵: منحنیهای پاسخ بار- تغییرمکان بافتار۳ برای شرایط تکیهگاهی C1 با در نظر گرفتن توزیعهای مختلف خودتنش؛ الف- مقایسهی منحنیهای پاسخ به ازای توزیع خودتنش یکنواخت و غیریکنواخت با میانگین ۴۰%،
ب- مقایسهی منحنیهای پاسخ به ازای توزیع خودتنش یکنواخت و غیریکنواخت با میانگین ۶۰%
شکل ۵-۳۶: نمای شماتیک مکانیزم خرابی بدون فروجهش دینامیکی
جدول ۵-۹: مقایسهی نتایج رفتار بافتار ۳ با در نظر گرفتن توزیعهای مختلف خودتنش تحت شرایط تکیهگاهی C1
شماره
نوع توزیع
نوع مکانیزم خرابی*
بار نهایی (N)
میانگین تراز پیشتنیدگی
درصد افزایش باربری سازه
µ
۱
Uniform-%50
۳
۴/۳۹۰۲۴
۵۰ %
۹/۴
۲
Nonuniform-%30,%73.33,%80
۳
۲/۳۷۳۶۱
۵۰ %
۲۶/۴-
۷/۴
۳
Nonuniform-%35,%66.67,%75
۳
۷/۳۷۴۷۱
۵۰ %
۹۸/۳-
۷/۴
۴
Nonuniform-%40,%60,%70
۳
۷/۴۳۲۰۱
۵۰ %
۷/۱۰
۴/۵
۵
Nonuniform-%45,%53.33,%65
۳
۲/۳۹۸۲۰
۵۰ %
۰۴/۲
۵
۶
Nonuniform-%30,%75
۳
۸/۳۷۳۴۶
۵۰ %
۳/۴-
۷/۴
۷
Nonuniform-%35,%68.75
۳
۳/۳۹۴۱۷
۵۰ %
۰۱/۱
۹/۴
۸
Nonuniform-%40,%62.5
۳
۶/۴۰۴۵۹
۵۰ %
۶۸/۳
۱/۵
۹
Nonuniform-%45,%56.25
۳
۴/۳۹۷۷۵
۵۰ %
۹۲/۱
۵
۱۰
Nonuniform-%20,%65
۳
۲/۳۸۷۱۰
۴۰ %
۸۱/۰-
۸/۴
۱۱
Nonuniform-%25,%58.75
۳
۵/۴۰۴۲۰
۴۰ %
۵۸/۳
۱/۵
۱۲
Nonuniform-%30,%46.67,%70
۳
۲/۴۲۵۷۴
۴۰ %
۱/۹
۳/۵
۱۳
Nonuniform-%35,%41.67,%60
۳
۱/۴۰۳۸۲
۴۰ %
۴۸/۳
۵
۱۴
Nonuniform-%44,%80
۳
۵/۳۷۰۲۶
۶۰ %
۱۲/۵-
۶/۴
۱۵
Nonuniform-%48,%75
۳
۳/۳۸۱۰۹
۶۰ %
۳۴/۲-
۸/۴
۱۶
Nonuniform-%55,%65,%70
۳
۳/۳۸۹۲۸
۶۰ %
۲۵/۰-
۹/۴
۱۷
Nonuniform-%57.5,%62.5,%65
۳
۳/۳۸۵۰۱
۶۰ %
۳۴/۱-
۸/۴
* ۱. خرابی موضعی ناشی از شلشدگی عناصر کابلی ۲. ترکیب خرابی موضعی ناشی از شل شدگی عناصر کابلی و خرابی موضعی توأم با فروجهش دینامیکی
۳. مکانیزم خرابی بدون فروجهش دینامیکی µ نسبت بار نهایی به بار طراحی
مطابق شکل ۵-۳۴ (الف)،که منحنیهای بار-تغییرمکان به ازای توزیعهای غیریکنواخت-۱ با میانگین ۵۰% را نشان میدهد، با افرایش تراز خودتنش در ناحیهی C تا ۷۰%، بار نهایی سازه در مقایسه با توزیع یکنواخت افزایش مییابد. به طوریکه در توزیع خودتنش ۵ به میزان ۰۴/۲ % و در توزیع خودتنش ۴، ۷/۱۰% افزایش مییابد، اما با افزایش تراز خودتنش در ناحیهی C تا ۸۰%، بار نهایی سازه در توزیعهای خودتنش۳ و توزیع خودتنش۲ به میزان ۹۸/۳%- و ۲۶/۴%- نسبت به توزیع یکنواخت کاهش مییابد.
همچنین از نظر مقایسهی سختی بعد از شلشدگی عناصر کابلی، مشخص می شود که توزیع خودتنشهای ۲ و ۳ دارای سختیکمتری نسبت به ۴ و ۵ میباشند؛ چرا که از نظر سختی اولیه تغییر چندانی مشاهده نمیشود. هنگامی که تراز خودتنش در ناحیهی C از ۷۰% فراتر میرود علاوه بر کاهش بار نهایی، سختی بعد از شل شدگی عناصر کابلی، نیز کاهش پیدا میکند.
در منحنیهای پاسخ بار- تغییرمکان ارائه شده در شکل ۵-۳۴ (ب)، که به توزیعهای غیریکنواخت-۲ با میانگین ۵۰% مربوط میشوند، هنگامی که تراز خودتنش در ناحیهی B به ۵/۶۲% میرسد، بار نهایی سازه حداکثر به میزان ۶۸/۳% افزایش پیدا میکند و با افزایش تراز خودتنش تا ۸۰% در ناحیهی B، بار نهایی سازه به میزان ۳/۴%- کاهش مییابد. از نظر مقایسهی سختی
منحنیهای بار- تغییرمکان، توزیعهای خودتنش ارائه شده در شکل ۵-۳۴ (ب)، تفاوتی با توزیع یکنواخت ۵۰% ندارند. البته یک حالت استثنا وجود دارد که به توزیع خودتنش ۶ مربوط میشود که دارای سختی کمتری نسبت به توزیع یکنواخت ۵۰% میباشد. اگر چه توزیع خودتنشهای ارائه شده در شکلهای ۵-۳۴ (الف و ب)، از نظر میانگین تراز خودتنش با توزیع یکنواخت ۵۰% یکی میباشد اما چون تعداد اعضایی که در ناحیه A قرار دارد، بیشتر از مجموع اعضا در ناحیه B و C در توزیع غیر یکنواخت-۱ و بیشتر از تعداد اعضا در ناحیهی B در توزیع غیریکنواخت-۲ میباشد، لذا زمانی که تراز خودتنش در ناحیهی A کاهش مییابد. به تبع آن، سختی سازه در آن قسمت از سازه، کمتر
میشود و در مجموع، سختی کل سازه کاهش مییابد. به بیان دیگر، ناحیه A دارای تأثیر بیشتری در سختی سازه میباشد. به همین دلیل است که بافتار مورد نظر به ازای توزیعهای خودتنش ۲ و ۳ در مقایسه با توزیعهای خودتنش ۴ و ۵ در شکل ۵-۳۴ (الف)، دارای سختی کمتری میباشد همچنین این بافتار به ازای توزیع خودتنش ۶، در مقایسه با دیگر توزیعهای خودتنش ارائه شده در شکل ۵-۳۴ (ب)، با وجود میانگین تراز خودتنش ۵۰%، دارای سختی کمتری میباشد.
از شکل ۵-۳۵ (الف)، که منحنیهای پاسخ بار-تغییرمکان بافتار ۳ تحت شرایط تکیهگاهی C1، به ازای توزیعهای خودتنش غیریکنواخت با میانگین ۴۰% را نشان میدهد، میتوان فهمید که این توزیعهای خودتنش، عمدتاً باعث افزایش بار نهایی سازه شدهاند تا جایی که در توریع خودتنش ۱۲، بار نهایی سازه به میزان ۱/۹% افزایش یافته است، بهجز توزیع خودتنش شمارهی ۱۰، که در آن بار نهایی سازه کاهش پیدا کرده است. از نظر مقایسهی سختی، توزیع خودتنشهای ارائه شده در شکل ۵-۳۵ (الف)، عمدتاً منجر به کاهش سختی بعد از شل شدگی عناصر کابلی در سازه شدهاند و تأخیر در شل شدگی عناصر کابلی کاهش یافته است، بهجز توزیع خودتنش ۱۰، که در مقایسه با توزیع یکنواخت ۵۰%، دارای سختی بیشتر و ظرفیت باربرکمتری میباشد.
با توجه به شکل ۵-۳۵ (ب)، که منحنیهای پاسخ بار-تغییرمکان بافتار۳، تحت شرایط تکیهگاهی C1، به ازای میانگین تراز خودتنش ۶۰%، را نشان میدهد، میتوان مشاهده نمود که توزیعهای خودتنش غیریکنواخت منجر به کاهش بار نهایی سازه شدهاند. کمترین میزان کاهش بار مربوط به توزیع خودتنش ۱۴ میباشد که در آن، بار نهایی سازه ۱۲/۵%- کاهش یافته است. همانطوری که از شکل ۵-۳۵ (ب)، مشخص است منحنیهای پاسخ بار-تغییرمکان مربوط به توزیعهای خودتنش غیریکنواخت، دارای سختی اولیهی تقریبا برابری با توزیع یکنواخت ۵۰% میباشد، در حالی که در توزیعهای خودتنش ۱۴و ۱۵، سختی بعد از شلشدگی عناصر کابلی، در مقایسه با
توزیع یکنواخت ۵۰% کمتر میباشد. با مراحعه به جدول ۵-۹، میتوان گفت که توزیعهای خودتنش ارائه شده، هیچ تغییری در نوع مکانیزم خرابی سازه نداشتهاند و همگی آنها به مکانیزم خرابی
نوع ۳ منجر شدهاند.
۵-۹-۲- شرایط تکیهگاهی C2
شکل ۵-۳۷ پلان بافتار ۳ را تحت شرایط تکیهگاهی C2 نشان میدهد. همچنین دستکهایی که زودتر به کمانش میرسند با خط چین در شکل مشخص شدهاند. با توجه به شکل در این نوع از شرایط تکیهگاهی، دستکهای میانی ناحیهی B (با توجه به شکل ۵-۸ مربوط به توزیع
غیریکنواخت-۱) زودتر از سایر دستکها به کمانش رسیدهاند. به همین دلیل، تراز خودتنش در نواحی A، B و C متفاوت با شرایط تکیهگاهی C1 و C3 انتخاب شده

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه با موضوعفیزیولوژی، اکسیداسیون، قلب و عروق

دیدگاهتان را بنویسید