مفاد پروتکل مونترال،پایان نامه حفاظت از لایه ازن

پروتکل 1987 مونترال در مورد مواد کاهش دهنده لایه ازن

 

کنفراس دیپلماتیک نمایندگان تام الاختیار در خصوص امضاء پروتکل الحاقی به کنوانسیون وین از 14 تا 16 سپتامبر 1987 در مونترال کانادا تشکیل داد . در این کنفرانس 85 دولت که می توان از جمله الجزیره ، آرژانتین ، استرالیا ، اتریش ، بلژیک ، برزیل ، بورکینافاسو ، جمهوری سوسیالیستی سویتی بیلوروس کانادا ، شیلی ، چین ، کلمبیا ، کنگو ، کاستاریکا ، چکسلواکی ، دانمارک ، یمن دمکراتیک ، مصر ، فنلاند ، فرانسه ، آلمان ، غنا ، یونان ، اندونزی ، اسرائیل ، ایتالیا ، ژاپن ، کنیا ، کره ، لوکزامبورگ ، مالزی ، موریس ، مکزیک ، مراکش ، هلند ، زلاندنو ، نیجریه ، نروژ ، پاناما ، پرو ، فیلیپین ، پرتغال ، سنگال ، اسپانیا ، تایلند ، توگو ، تونس ، اوگاندا ، اتحاد جماهیر شوروی ، انگلستان ، ایالت متحده امریکا و ونزوئلا نام برد . و همچنین جامعه اقتصادی اروپا نیز شرکت نمود و نیز ناظرانی از دولت هایی در جلسات مذاکرات کنفرانس حضور یافتند . که جمهوری دومینوکن ، اکوادر ، مجارستان ، هند ، کویت ، لهستان می باشند . و همچنین ناظرانی نیز از این ارگان های سازمان ملل ، موسسات تخصصی و سازمان های دولتی و غیر دولتی در کنفرانس شرکت کردند از جمله :

سازمان هواشناسی جهانی[1] ،  موافقت نامه عمومی درباره تعرفه ها و تجارت[2] ، سازمان بین الملل هواپیمایی کشوری[3] ، سازمان اتحاد آفریقا و شورای جوامع اروپا[4]  سازمان همکاری و توسعه اقتصادی[5] ، اتاق تجارت بین المللی و …..

پروتکل در 16 سپتامبر 1987 توسط 26 دولت و جامعه اروپا امضاء و از 1 ژانویه 1989 لازم الاجرا شد [6].

 

 

بند اول:برخی مفاد پروتکل مونترال

 

بر خلاف کنوانسیون وین که صرفاً به یک سری تعهدات کلی پرداخته بود ، پروتکل مونترال در ماده 2 و 3 و 4 خود اهداف خاصی را بیان می کند و بر مبنای روش کاهش درصدی محدودیت هایی برای تولید و مصرف مواد کاهش دهنده لایه ازن تعیین می کند . پروتکل مونترال در مواد شکاف دهنده لایه ازن نقطه عطف مهمی در حقوق بین المل محیط زیست است این پروتکل اهداف مشخص و دقیقی را برای کاهش مواد شکاف دهنده و نهایتاً حذف مصرف و تولید حوزه ای از این مواد تعیین کرد . مواد مورد نظر این پروتکل در ضمائم A تا E  پروتکل مشخص شده اند این مواد به تدریج بر اساس برنامه هایی در مواد 2 (A) تا 2 (I) آمده حذف خواهند شد .

پروتکل مونترال هر دو حوزه تولید و مصرف مواد شکاف دهنده ازن را کنترل می کند . کنترل هر دو بخش تولید و مصرف به منظور حمایت از منافع تولید کنندگان و وارد کنندگان است . به گونه ای که اگر این کنترل دو بخشی صورت نمی گرفت ، فروشندگان یا تولیدکنندگان مجبور می شدند که تورم یا اضافه تولید را طی دوره حذف تدریجی گازهای در نظر گرفته شده عمل کنند .

ماده 5 به تکفیک دولت های در حال توسعه و دولت های توسعه یافته مربوط می شود پروتکل مونترال مقررات خاصی در ارتباط با نیازهای کشورهای در حال توسعه است این پروتکل این مسئله را که کشورهای در حال توسعه نقش کمتری در شکاف ازن داشته اند در نظر گرفته است از این رو یک دوره تأخیر 10 ساله را برای کشورهای در حال توسعه جهت حذف تدریجی تولید و مصرف این مواد در نظر گرفته است . این استثنا بر اساس ماده 5 پروتکل مطرح شده است ، بر اساس این ماده بیان می کند که کشورهای در حال توسعه و کشورهایی که در سطح مصرف سالانه آنها از مواد ذکر شده در ضمیمه A کمتر از 3 کیلوگرم برای نفر باشد ، این پروتکل از یکم ژانویه 1999 برای آنها لازم الاجرا خواهد بود . به علاوه در این پروتکل مشوق های جدید اقتصادی وقتی دیگری نیز برای تشویق کشورهای در حال توسعه برای تغییر مواضع خود و کاهش و حذف تولید و مصرف مواد مورد نظر و  استفاده از مواد و تکنولوژی های جایگزین تصویب شده است.[7] و همچنین در مواد 6 و 7 و 8 و 9 می بینیم که همچنین پروتکل مونترال تلاش دارد مسئله تجارت با کشورهایی که هنوز عضو این توافق نیستند را مورد توجه قرار دهد ( کشورهای غیر عضو ) . این پروتکل تجارت در مواد کنترل شده با کشورهای غیر عضو را منع می کند.[8]  مگر اینکه نشست اعضا این مواد را مطابقت و پیروی با موافقت نامه ها پروتکل بداند.[9]علاوه بر این کشورها باید صادرات فناوری تولید کلروفلوروکربن را ممنوع کنند علی رغم این واقعیت که پروتکل مونترال صادرات و واردات مواد شکاف دهنده ازن را منع می کند ، این پروتکل منطبق با توافقنامه عمومی در مورد تعرفه ها و تجارت (گات) می باشد[10]. ماده 20 از گات محدودیت تجاری به منظور حمایت از اهداف محیط زیستی و تدابیر بهداشتی را به شرط اینکه محدودیت های تجاری پنهان نباشند یا در یک یک مدل تبعیض آمیز اعمال نشده باشند اجازه می دهدو همچنین اعضا را برای پیشبرد تحقیقات علمی ، مسائل توسعه ، آگاهی عمومی و تبادل اطلاعات علمی و فنی دعوت می کند.[11] ماده 10 پروتکل ، دولت های توسعه یافته عضو را ملزم می کند در جهت تسهیل اقدامات مربوط به کنترل مواد کاهش دهنده لایه ازن برای دولت های عضو در حال توسعه به آنها از لحاظ فنی و مالی کمک کنند . اعضاء پروتکل حق شرط بر الزامات حقوقی پروتکل ندارند.[12]گرچه هر عضوی می تواند بهد از 4 سال از گذشت اجرای تعهد به انطباق خود با مفاد پروتکل از آن عقب نشینی کند.[13]

[1] -WMO

[2] – GATT

[3] – JCAO

[4] – LEC

[5] – OECD

[6] -montreal protocol on substances that deplete the ozone layer , ILM , vol , 26 (1989)

see, https://www.unep.ch /ozone

[7] رابینسون نیکلاس، مبانی حقوقی بین المللی محیط زیست، ترجمه سید محمدمهدی حسینی، ص 282.

[8] – The montreal protocol , Article 4.

 

[9]نشست اعضا یک چارچوب تشکیل شده بوسیله توافق نامه یا کنوانسیون است این نشست به صورت دوره ای و منظم بین اعضای این توافق برگزار می شود و در ارتباط با برخ مسائل مطرح شده در ارتباط با کنوانسیون یا تعهد تصمیم گیری می کنند. کارکرد این نشست با کنفرانس اعضا شباهت به هم دارد.

[10] -General Agreement on Tariiffs and trade (GATT)

[11] – The montreal protocol  , Article 9.

[12] – The montreal protocol , supr .

138-The montreal protocol ,article 19, and decision II/6                                                                                                    

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

بررسی سازوکار اجرایی و نظارتی رژیم حقوقی بین المللی حفاظت از لایه ازن

این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.