تمرین انسداد عروقی ) کاآتسو)

تمرینات انسداد عروقی یا همان کاآتسوتمرینات نسبتا جدیدی هستندکه در شرایط محدود کردن جریان خون به عضلات اجرا میگردد . این نوع تمرین برای اولین بار توسط ژاپنی­ها طراحی و دردسترس عموم قرارگرفت. درابتدا این تمرین درترکیب با تمرینات مقاومتی و با هدف افزایش هایپرتروفی وقدرت عضلانی اجرا گردید . در همین راستا چندین پژوهش به بررسی تأثیر تمرینات مقاومتی همراه با انسداد عروق بر هایپرتروفی عضلات اسکلتی، افزایش قدرت و همچنین پاسخ­های عصبی، غدددرون ریز و قلبی عروقی پرداختند(58). به هر حال تمرین کاآتسو مختص تمرینات مقاومتی نبوده و مطالعات متعددی در زمینه تأثیر تمرینات هوازی همراه با انسداد عروقی بر ظرفیت­های هوازی، قدرت و حجم عضلات اسکلتی صورت گرفته است(18). نشان داده شده که تمرین کم شدتی مثل راه رفتن و قتی با انسداد همراه باشد می تواند سطح مقطع عضله ران و قدرت مفصل زانو را در آزمودنی­های جوان و مسن به طور معناداری بهبود ببخشد(18). بر خلاف تمرینات قدرتی با شدت بالا، تمرین راه رفتن علاوه بر افزایش اندازه عضله،کامپلیانس شریان و ورید کاروتید را نیز افزایش می­دهد. ویژگی تمرین کاآتسو در این است که با صرف زمان کمتر و شدت­های پایین تمرینی می­توان عملکرد ورزشکاران را ارتقا داد(18). برای ایجاد انسداد یک کش یا باند محدودکننده روی قسمت پروگزیمال عضو تمرینی قرار می­گیرد که جریان خون به عضله فعال را کاهش می­دهد . مسدود شدن بازگشت وریدی باعث ایجاد حوضچه خونی وریدی در اطراف عضله درگیر می­شود(59). و از این طریق باعث ایجاد ایسکمی می­شود که در شرایط ایسکمی میزان متابولیت­ها و گلیکوژن و اکسیژن مصرفی بیشینه افزایش می یابد. در حال حاضر هیچ روش استانداردی جهت بکارگیری انسداد عروقی در طول تمرین وجود ندارد . تفاوت­های موجود در نوع کش­های محدودکننده(اندازه و جنس)، فشار کش محدودکننده و مدت زمانی که این فشار اعمال می­شود همگی ممکن است بر میزان انسداد در طول تمرین تأثیر بگذارند . دستکاری میزان انسداد در طول تمرین مقاومتی بر فعال سازی عضله و  میزان خستگی تأثیر گذاشته است، بنابراین متغیرهایی که بر میزان انسداد تأثیر می­گذارند باید به دقت بررسی شوند(59).وسایل متنوع و در اندازه­های مختلفی برای ایجاد انسداد در تمرینات کاآتسو استفاده می­شود . بسیاری از مطالعات از کش های محدودکنندۀ الاستیک کاآتسومستر[1] استفاده کرده­اند که معمولاً دارای 3 سانتیمتر پهنا برای اندام بالا تنه و 5 سانتیمتر برای پایین تنه می­باشد . سایر پژوهش­ها از کش­های محدودکنندۀ متنوعی با پهنای متغیری از 2سانتیمتر برای اندام بالا تنه تا 20/5 سانتیمتر برای اندام پایین تنه استفاده کرده­اند(59). فشار محدودکننده­ای که اکثر پژوهش­ها به کار برده اند برای تمرینات اندام پایین تنه  160تا 240میلیمتر جیوه و برای بالاتنه  100تا 160میلیمتر جیوه و در حالت ایستاده می­باشد . البته با توجه به بافت نرم اطراف عروق میزان فشار می­تواند متغیر باشد(59). پژوهش­های دیگری میزان فشار را بر اساس فشار خون سیستولی استراحتی آزمودنی­ها استفاده کرده­اند(130 %فشار خون سیستولیک استراحتی)(59). هر چند شاید این میزان فشار برای همه افراد مناسب نباشد.

مطلب مشابه :  وظایف عملیات بانک های تجاری

2-5-1 . ساز و کار تمرینات انسدادی

سازوکار تمرینات انسدادی به طور دقیق شناسایی نشده است، اما سازوکار احتمالی برای تمرین مقاومتی

با شدت کم همراه با انسداد(1 :افزایش ترشح هورمون رشد به واسطه تجمع متابولیتهای درون عضلانی مثل لاکتات و یونهای هیدروژن در عضله فعال (2عوامل رشد موضعی و مسیرهای سیگنالی درون سلولی (3فراخوانی بیشتر تارهای تند انقباض در شرایط هایپوکسیک می باشد(59).

2-6 . پیشینه پژوهش های انجام شده

با توجه به ادبیات نظری که در بخش پیشین به آن اشاره شد،موضوع نوپای ضداکسایش ها در بخش فعالیت های جسمانی و فعالیت های ورزشی قدمت زیادی نداشته و سابقه تحقیقی آن نیز به چند دهه اخیر ختم می شود. هرچند در برخی زمینه های تعامل ضداکساینده ها و فعالیت های ورزشی و جسمانی، مانند نوع طولانی مدت و استقامتی،تحقیقات متنوع تر و بیشتری انجام شده است و نتایج ناشی از آن به نوعی قطعیت نسبی رسیده است و تاثیرات مثبت این نوع تمرین که با شرایط ویژه ای انجام می شود تایید شده است ولی در برخی زمینه های دیگر همچون تمریناتHIE و مقاومتی،تحقیقات موجود بسیار اندک و متناقض است. به همین دلیل نیز بررسی اثر انواع دیگر تمرین که به طور قطع بر سیستم های بدنی تاثیر گذار هستند نیز نباید مورد غفلت واقع شود.

[1].  KAATSU Master(Sato Sports plaza , Tokyo, japan)