تمرینات مقاومتی گروهی

دستورالعمل کالج آمریکایی طب ورزش بیان کرده که مربی تمرین گروهی در یک مجموعه تمرین گروهی با افراد ظاهرا” نسبتا” سالم و افراد با چالش های سلامتی که می توانند به طور مستقل به منظور ارتقای کیفیت زندگی، بهبود آمادگی های جسمانی مرتبط با سلامت، مدیریت خطرات سلامتی و ارتقای پایدار تغییر رفتار سلامتی تمرین کنند، کار می کند. تمرین گروهی منجر به برنامه های تمرینی بی خطر و اثربخش با استفاده از انواع تکنیک های رهبری[1] به منظور پرورش رفاقت[2] (همراهی) گروهی، حمایت و پشتیبانی[3] و همچنین انگیزش[4] به منظور افزایش قدرت واستقامت عضلانی، انعطاف پذیری، آمادگی قلبی – عروقی، ترکیب بدن و هر مهارتهای حرکتی مرتبط با حوزه های آمادگی بدنی مرتبط با سلامت می شود. تشویق یک گروه از افراد به منظور بهبود سلامتیشان و به طور کلی خوب بودن از طریق فعالیت بدنی هسته اصلی این حرفه است. پس چگونگی برقراری ارتباط ما با دیگران به منظور افزایش انگیزه یک دانش حیاتی است. ارتباط بسیار نزدیک بین شرایط ارتباط، پایداری (دنبال کردن) ورزش و انگیزش در هنگام آموزش تمرین گروهی وجود دارد. پایداری تمرین در تمرین گروهی اشاره به حفظ شرکت کنندگان برای فعالیت تمرین گروهی مشخص اشاره دارد. در تمرینات مقاومتی گروهی اگر شرکت کننده ها احساس کنند که از حمایت مربی برخوردار و یا این که احساس توانایی موفق شدن را داشته باشند، افراد به منظور ادامه دادن تمرین با انگیزه می شوند (142).

2-2-16-1 شناخت انگیزش و نظریه های رفتار انسانی

موفقیت به عنوان یک مربی تمرین گروهی به دو عامل وابسته است: اول) آن چیزهایی که مربی یاد می دهد و دوم) چگونه آن را آموزش می دهد. هر دو عامل برای موفقیت شرکت کنندگان حیاتی است. توانایی در ایجاد انگیزه برای شرکت کنندگان برای تغییر درازمدت رفتار آنها ترکیبی از علم و هنر تمرین گروهی است. جدول 2-2 شش متغیر از نظریه انگیزشی را شناسایی کرده است که یک ارتباط مستقیم با انگیزش دارد و می توان به عنوان ابزاری برای مربی تمرین گروهی به حساب بیاید (143).

 

 

 

 

جدول 2-2 متغیرهای نظریه انگیزشی

سطح ارتباط ایجاد یک محیط حمایتی برای دستیابی به موفقیت
احساس جو یا محیطی جذاب و مثبت و جلوگیری از ایجاد یک محیط رقابتی
علاقه مند بودن تقویت به منظور بهبود اشخاص و تشویق افراد به منظور پیشرفت
موفقیت ارایه مهارت ها به شیوه فزاینده و منظم برای رسیدن به موفقیت
آگاهی از نتایج فراهم کردن بازخورد مداوم برای شرکت کنندگان در طول کلاس
پاداش دادن بازخورد درونی و بازخورد بیرونی

 

2-2-16-2 دلایل شرکت کننده ها به منظور شرکت در تمرینات گروهی

هر شرکت کننده یک دلیل شخصی برای حضور در یک کلاس تمرین گروهی دارد. آگاهی داشتن از دلایل حضور در این کلاس ها ممکن است به مربی به منظور ایجاد یک محیط حمایتی و اثربخش برای گروه کمک کننده باشد (144).

  • بعضی از افراد به طور مستقل تمرین می کنند و برای این که موفقیت گروهی را تجربه کنند در تمرین گروهی شرکت می کنند.
  • بعضی از افراد به یک گروه می پیوندند تا به عنوان یک بخش از گروه باشند حتی گمان می کنند که آن ها مسایل فردیشان را حفظ می کنند.
  • بعضی از افراد هنگامی که خودشان به تنهایی کار می کنند احساس ترس می کنند و از حمایت اجتماعی مربی و شرکت کنندگان لذت می برند.
  • بعضی از افراد ممکن است علاقه به یادگیری مهارت های جدید داشته باشند.
  • بعضی از افراد برای جلو بردن خودشان (پیشرفت) به یک انگیزش بیرونی نیاز دارند.
  • بعضی از افراد صرفا” به دلایل اجتماعی شدن به تمرین گروهی می پیوندند.

در بسیاری از موارد، شرکت کنندگان در یک برنامه ورزشی گروهی یک رابطه دوستانه مثبت را با دیگران که مشابه با تجربه در ورزش های تیمی می باشد، ایجاد می کنند. ارسطو این نظریه را ارائه داده که کل بزرگتر از مجموع اجزای آن است. این امر به ویژه زمانی که ما پویایی یک کلاس ورزش گروهی را در نظر می گیریم حقیقت دارد. پویایی گروه می تواند به عنوان یک قدرت انگیزشی برای مربی باشد.

2-2-16-3 مهارت های ارتباطی: حمایت و انگیزش در تمرینات مقاومتی گروهی

2-2-16 -3-1 مهارت های ارتباط کلامی و غیرکلامی

اساس چگونگی برقرای ارتباط با شرکت کنندگان در تمرین گروهی می تواند به عنوان اینکه “ما چه چیزی می گوییم “(ارتباط های کلامی) و “چگونه آن را بیان می کنیم”(ارتباط های غیرکلامی) توضیح داده شود. درک اهمیت و کاربرد مناسب هر کدام از این دو عامل می تواند به طور معناداری بر موفقیت معلم به عنوان مربی تمرین گروهی تاثیر بگذارد. به عنوان مثال، ارسال واقعی پیام، واقعی تر از چیزی است که شما می گویید (40).

الف: مهارت های ارتباط غیرکلامی

درک اهمیت مهارت های ارتباط غیرکلامی برای مربی ضروری است. زبان بدن[5] یک مربی می تواند یک تاثیر مهم بر ادارک شرکت کنندگان داشته باشد. این عامل به مربی اجازه می دهد تا مولفه های زبان بدن که بر ادراک شرکت کنندگان تاثیر می گذارد را شناسایی کند. شرکت کنندگان از زمانی که مربی وارد اتاق تمرین می شود مهارت های ارتباط کلامی را ارزیابی خواهند کرد که یک نقش مهمی در کلاس های تمرین گروهی دارد. تعداد زیادی از تحقیقات از اهمیت زبان بدن و ارتباط های موثر حمایت می کنند، به دلیل این که انگیزش و دادن انرژی به شرکت کنندگان در این گونه تمرینات دارای اهمیت زیادی می باشد. زبان بدن می تواند شامل نحوه تماس های چشمی و تظاهرات چهر ه ای، تون و ریتم صدا، ژست و … باشد که می تواند بر روی انگیزه شرکت کنندگان اثر بگذارد.

مطلب مشابه :  نظریه های تعهد سازمانی

ب: مهارت های ارتباط کلامی

ارتباط های کلامی در دستورالعمل های تمرینی گروهی اغلب به عنوان بازخورد[6] می باشد و این به منظور موفقیت هر مربی تمرین گروهی یک جزء ضروری به شمار می رود. تون صدا و ریتم های صدا مولفه های ضروری برای ارتباطات کلامی است. هر دوی این عوامل با پتانسیل های انگیزشی کلاس مرتبط می باشد. تون صدا به انعطاف داشتن صدا و نشان دادن هیجان واقعی مربی اشاره دارد. ریتم صدا به طور مسقیما” بر درک دستورالعمل ها و همچنین بر انگیزش شرکت کنندگان تاثیر دارد (40).

2-2-16-3-1 بازخورد در تمرینات مقاومتی گروهی

بازخورد متقابل دو هدف مهم دارد: از دیدگاه مربی، بازخورد مناسب یک وسیله ای به منظور اصلاحات فراهم می کند که هر کدام از این ها باعث تقویت و بهبود عملکرد هر شرکت کننده می شود. از دیدگاه شرکت کننده، بازخورد مناسب شامل دنبال کردن توصیه های دیداری و کلامی و مطمئن شدن از این که مربی شرکت کنندگان را درک می کند، می باشد. کلید فراهم کردن یک بازخورد مناسب این است که مربی دائما” شرکت کنندگان را تماشا کند و اطلاعلات لازم را بر اساس پاسخ های شرکت کنندگان ارایه دهد. مربیان با استفاده از چند مهارت ساده در هنگام برقراری ارتباط با شرکت کنندگان می تواند انگیزه شرکت کنندگان را افزایش دهند.

2-2-16-4 استفاده از موسیقی در تمرینات مقاومتی گروهی

در مجموعه تمرینات گروهی، موسیقی می تواند به منظور ایجاد انگیزه برای شرکت کنندگان و برقراری ارتباط آن ها به عنوان یک گروه استفاده شود. حرکت با ضرب موسیقی می توانند به شرکت کنندگان کمک کند تا حرکات را در سرعت مناسب و در سطوح شدت مناسب انجام دهند. هنگام کار با ضرب، سرعت یا زمان، نیاز است که به منظور کاهش خطر و فواید بهینه، موسیقی درون محدودیت های توصیه شده اجرا شود. بنابراین مربیان نباید حرکات را با ضرب موسیقی هماهنگ کنند. در عوض، در تمرینات مقاومتی گروهی از موسیقی برای تحریک و انگیزش شرکت کنندگان و افزایش تجربه تمرینی استفاده می شود. به منظور انتخاب موسیقی مربیان می توانند از بسیاری از گزینه های موسیقی مانند پاپ، راک، هیپ هاپ، اولدیس، کلاسیک و دیسکو استفاده کنند. مربی باید مطمئن شود که نوع موسیقی مناسب کلاس، مورد ترجیح شرکت کنندگان و مناسب شخصیتشان باشد. مربی تمرین گروهی باید از حجم موسیقی هنگام اجرای موسیقی در کلاس آگاه باشند، زیرا شرکت کنندگان به شنیدن نشانه های کلامی استاد نیاز دارند. پس حجم موسیقی باید در یک سطح معقول و منطقی حفظ شود. مربی آمادگی جسمانی به منظور ایجاد انگیزه شرکت کنندگان باید از خلاقیت و شور و علاقه به جای افزایش حجم موسیقی استفاده کند. روش دیگر ممکن است از موسیقی در پس زمینه فقط به منظور کمک انرژی زایی به کلاس کمک کننده باشد (144). کلاس های تمرین قدرتی نسبت به کلاس های قلبی و عروقی به تمپوی پایین تری دارد. از موسیقی 120 تا 124 bpm که عمومی ترین دامنه تمپویی که شنیده می شود، استفاده می شود. این دامنه تمپو برای تمرینات قدرتی در بسیاری از دهه های اخیر استفاده شده است. این مشهورترین دامنه تمپو در محصولات تجاری موسیقی دانس و پاپ است. تنوع بیشتر در موسیقی باعث می شود که مربی افراد بیشتری را به کلاس هایش جذب کند. اگرچه کلاس های مختلف شیوه های موسیقی های مختلف را با هم ترکیب می کنند، ولی از موسیقی به دو شیوه متفاوت برای تمرین استفاده می شود: الف): در یک رویکرد، موسیقی یک نقش فرعی دارد و به عنوان یک نقش ثانویه برای تمرین استفاده می شود، ب): در رویکرد دیگر کارکردهای موسیقی یک نقش اصلی دارد و موسیقی می تواند در یک نقش تصادفی[7]به عنوان پیش زمینه تمرین استفاده شود. حتی هنگام استفاده از موسیقی فقط در پس زمینه، موسیقی نیاز است تا یک انرژی مناسب را به منظور حمایت از تلاش های شرکت کنندگان فراهم کند. تمرین لزوما” ضرورت ندارد که نسبت به ضرب موسیقی انجام شود. در عوض، موسیقی یک محیط مورد علاقه را به وجود می آورد که این اجازه را به شرکت کنندگان می دهد تا با یک سرعت خود انتخابی و سطح خود انتخابی تمرین کنند. بنابراین در این گونه تمرینات موسیقیی نیاز است که یک محیط مثبت را به وجود آورد نه یک محیط مشوش. موسیقیی که اثرات مثبت را تحریک کند و باعث افزایش لذت شود احتمالاً باعث افزایش سطح پایبندی (دنبال کردن) تمرین می شود (145).

2-2-16-4-1 استفاده از موسیقی در تمرینات با وزنه

تمرین مقاومتی نشان داده تاثیر عمیقی بر قدرت و توان عضلانی دارد (146). زمان بهینه و تلاش بیشینه در اتاق وزنه می تواند همچنین باعث بهبود عملکرد ورزشکاران شود. به این دلیل، استفاده از کمک های نیروزایی[8]می تواند در برنامه های تمرین و وزنه استفاده شود. یک هدف نیروزایی می تواند به عنوان یک تاثیر بیرونی با توانایی افزایش ظرفیت بدن و نیروی ذهنی با حذف علایم خستگی تعریف شود (147) که موسیقی نیز به عنوان یکی از این کمک های نیروزایی می باشد (168). تعداد معناداری تحقیقات وجود دارد که که در آن  از موسیقی به عنوان هدف نیروزایی استفاده شده است(148).

مطلب مشابه : 

2-2-16-4-2  موسیقی و فعالیت بدنی

یک محرک انگیزشی که ممکن است یک تحریک افزایشی را تولید کند، سرو صدا است. بعضی از موقعیت های سر و صدا ممکن است از طریق اثر روانشناختی بر عملکرد فرد، باعث افزایش معنادار در مصرف انرژی و افزایش زمان خستگی شود. از موسیقی به طور گسترده همراه با تمرین و فعالیت ورزشی استفاده شده است. استفاده از موسیقی مهیج به منظور ارتقای وضعیت روحی – روانی شرکت کنندگان، ایجاد یک تفکر موثر، حفظ انگیزه و مقاومت در برابر خستگی روحی ممکن است باعث تسهیل عملکرد بدنی و ورزشی شود. اسکینر و دیگر تحلیل گران رفتاری نظریه ای را توسعه داده اند که رفتار فرد با عوامل بیرونی مانند محیط فرد تحت تاثیر قرار می گیرد.

2-2-16-4-3  پاسخ های فیزیولوژیک به موسیقی

موسیقی می تواند برای سرعت انجام  یک تمرین، ایمن تر و اثربخش کردن تمرین کمک کننده باشد. در طی دهه گذشته تعداد مطالعاتی که اثرات نیروزایی ترکیب موسیقی و فعالیت بدنی را بررسی کرده اند، افزایش پیدا کرده است (149). در مورد این که موسیقی چگونه موجب بهبود اجرای ورزشی می شود پژوهشگران به سه مورد اشاره کرده اند که موسیقی الف: می تواند به منظور تغییر انگیختگی روانی- حرکتی به عنوان یک محرک یا آرام بخش استفاده شود، ب: باریکه توجه مجریان را باریک می کند و در نتیجه باعث منحرف کردن توجه از احساس خستگی و کاهش درک خستگی می شود و ج: افزایش جنبه های مثبت خلق و خو (برای مثال شادی، قدرت و …) و بهبود جنبه های منفی (مانند عصبانیت، افسردگی و تنش) می شود (150). نتایج مثبت معمول هنگام ترکیب موسیقی و تمرین نشان داده که باعث کاهش سرعت درک فشار (PRE)، افزایش سنجش عملکرد، بهبود خلق و خو و افزایش انگیختگی می شود. یادگیری در مورد شرایط استفاده از موسیقی برحسب استفاده از فواید نیروزایی (افزایش کار) مهم می باشد. معمولا” این عوامل باعث سطوح بالاتر استقامت، توان و قدرت می شود (151, 152). اثرات روانشناختی موسیقی مهیج (احساس لذت) منجر به کاهش درک خستگی می شود(151). درک فشار به عنوان شدت ذهنی تلاش، ناراحتی فشار (زحمت فشار) و یا خستگی که در طی تمرین تجربه می شود، تعریف می شود. درک فشار، خستگی یا نیرو در طول تمرین ممکن است به وسیله موقعیتی که تمرین در آن انجام می شود و ویژگی تمرین کننده تحت تاثیر قرار گیرد. استفاده از موسیقی به منظور تغییر زمینه ای که کار جسمانی یا تمرین در آن انجام می شود ممکن است یک راه مثبت حیاتی تاثیرگذار بر ویژگی های فردی و در نتیجه افزایش لذت تجربه تمرینی باشد. از دیدگاه فیزیولوژیکی تاثیر موسیقی را شاید بتوان در تحرکی بیشتر قشر مغز و افزایش تحریک پذیری نواحی حرکتی مغز مانند بخش پیش حرکتی یا کرتکس حرکتی اولیه که در ناحیه برادمن قرار دارد دانست، به طوری که تاثیر آن در شرایط واماندگی بیشتر می شود. براساس مطالعاتی که در دهه های اخیر انجام شده است، افزایش نسبت سروتونین به دوپامین در مغز به عنوان عمده ترین عامل خستگی معرفی شده است. از این رو باید بخشی از آثار موسیقی را به کاهش ترشح سروتونین مغز نسبت دهیم (153). محرک های حسی و ذهنی مانند موسیقی می توانند عملکرد سیستم عصبی خودمختار را تحت تاثیر قرار دهد. از سوی دیگر مشخص شده سیستم عصبی خودمختار بر دستگاه قلب و عروق و سیستم ایمنی تاثیر بسیار می گذارد. در واقع موسیقی تند و محرک سبب افزایش سطح فعالیت سیستم سمپاتیک می شود (154).

2-2-16-4-4  موسیقی درمانی در توانبخشی

مروری اجمالی بر تاریخ زندگی بشر بیان گر این نکته است که استفاده از موسیقی خواه به عنوان هنر، خواه به عنوان یک وسیله ارتباطی و خواه در قالب یک روش درمانی سابقه ای به قدمت خود انسان دارد. امروزه در اغلب جوامع پیشرفته استفاده از موسیقی درمانی به عنوان بخشی از روش های طب جایگزین یا مکمل، در درمان انواع اختلالات و بیماری ها، به ویژه در توانبخشی و نوتوانی ضایعات حسی  حرکتی و اختلالات مربوط به کارکردهای عالی قشر مغز که دارو درمانی یا جراحی کمک چشمگیری به درمان آنها نمی کند، جایگاه مناسبی پیدا کرده است (155). استفاده از موسیقی در قالب یک روش درمانی، امروزه در اغلب کشورهای مدرن، استفاده از روش های طب مکمل مانند موسیقی درمانی[9] به دلایلی اعم از جذابیت، مقرون به صرفه بودن، سهولت استفاده، غیر تهاجمی بودن و قابلیت اجراء توسط غیر متخصصین، به طور وسیعی در کنار درمان های رایج و در تیم های چند تخصصی جهت درمان و توانبخشی اغلب اختلالات، مانند اختلالات مربوط به مهارت های حرکتی مورد استفاده قرار می گیرد (156). موسیقی به طور بالقوه بر فراخوانی پاسخ های حرکتی و ایجاد یک تمرین لذت بخش تر تاثیر دارد (157). مطالعات قبلی نشان داده اند که موسیقی می تواند باعث افزایش انگیزش و دنبال کردن تمرین شود (157). علاوه بر این، به دلیل این که بازی های زمان بندی یک نقش اساسی در اجرای حرکت دارد، محدودیت های زمانبندی بیرونی مانند ریتم موسیقی می تواند موجب تحریک پیوستگی ( اتصال) شود که می تواند باعث کاهش تغییرات فضایی و ز مانی حرکت شود (158).

مطلب مشابه : 

دیگر مطالعات نشان داده که نواحی مغزی که ملودی و ریتم را اندازه گیری می کند یک اتصال  ارتباط غنی و ارزشمند با نواحی حرکتی دارد (159) و سرگرمی بودن ریتم شنوایی، باعث فعال سازی عضلانی از ابتدای مسیرهای شنوایی- حرکتی[10] ناشی می شود (160). این تسهیل شنوایی – حرکتی، پایه و  اساس عصب شناختی عصبی موسیقی درمانی است که از موسیقی به عنوان یکی از نشانه های شنوایی به منظور افزایش کارکردهای حرکتی  استفاده می شود (161). شایع ترین نوع فلج مغزی، دایپلژی اسپاستیک است که عمدتا” شامل درگیری اندام های تحتانی می باشد (162)  که اختلال در توان و قدرت عضلانی و کنترل حرکتی منجر به محدودیت های در توانایی جابجایی می شود (163). برای مثال، کوکان دایپلژی اسپاستیک حرکات نشستن به ایستادن را با نرمی کمتر[11]، حرکات با هدایت کمتر[12] ( کج و غیرمستیقیم)، فلکشن بیش از حد تنه و زمان حرکت طولانی تری را نسبت به افراد عادی انجام می دهند (164, 165). موسیقی درمانی به منظور افزایش نرمی ریتمیک تکالیف حرکتی مداوم مانند راه رفتن و توالی دسترسی در افراد با اختلالات حرکتی استفاده شده است (158). استفاده از موسیقی در طول تمرین نشان داده شده که باعث افزایش اوج توان در اندام های تحتانی (166)، استقامت (167) و افزایش انگیزش (168) در افراد سالم می شود. اختلالات حرکت مانند سفتی، انقباض، تشنج، حرکات تکراری، لرزش غیر ارادی و ناهماهنگی های عضلانی از جمله عوارض گوناگون فلج مغزی می باشد. بیشتر برنامه های موسیقی درمانی افراد فلج مغزی برای کنترل و تعادل حرکات آنها است. حرکات موزیکال و فعالیت های ریتمیک، کنترل حرکات آن ها را تقویت می کند.افراد cp به علت انقباض های عضلانی و اختلال حرکتی معمولا هیجان زیاد و متراکمی را در خود حس می کنند که فعالیت های موزیکال، آواز خواندن و نواختن ساز در تخلیه این تنش ها بسیار موثراست. افرادی که دچار انقباض و گرفتگی عضلانی هستند و عضلات سفت و منقبضی در حرکات دارند با موسیقی هیجانی تحریک بیشتری می یابند، اما افراد دچار حرکات غیرارادی (آتاتوز) با موسیقی ملایم و آرام بخش بهتر تمرین کرده و کنترل بیشتری به دست می آورند. از آنجایی که کودکان فلج مغزی در کنترل حرکات خود شکست زیادی را تجربه می کنند، معمولا نسبت به حرکات خود نگران و بدگمان هستند. فعالیت های حرکتی موزیکال تا حد زیادی نگرانی و تنش آنها را کاهش می دهد و تجربیات مثبتی که در تلاش های لذت بخش خود در هنگام نواختن و انجام حرکات موزیکال به دست می آورند آنها را امیدوار تر می سازد. یو و همکاران (2009) نشان دادند که موسیقی مورد علاقه افراد بر کاهش اضطراب و درد کودکان با فلج مغزی که طب سوزنی دریافت کرده بودند، تاثیر دارد (169).

2-2-16-4-5 انواع موسیقی

الف: موسیقی آرام بخش

نوعی موسیقی که از لحاظ ملودیک با ثبات است و تا حد زیادی فاقد ریتم شدید و عناصر تصادمی و زدنی می باشد. در این قبیل موسیقی ها بیشتر از سازهای زهی استفاده می گردد و در آن ها طیع و سنج یا به طور کلی موسیقی جاز وجود ندارد (170).

ب: موسیقی مهیج

این نوع موسیقی انگیزش و هیجان را افزایش داده و موجب افزایش انرژی و کار بدنی می شود. در این تحقیق موسیقی ورزشی مهیج که به طور معمول حین ورزش و فعالیت ورزشی در اماکن ورزشی و باشگاه های بدنسازی استفاده می شود، اجرا شده است (171).

ج: موسیقی ترکیبی

در این نوع موسیقی یک یا چند موسیقی به صورت زمینه ای برای یک موسیقی اصلی پخش می شود.

2-2-16-4-6  روش های استفاده از موسیقی در تمرینات مقاومتی

در زمینه ورزش موسیقی به سه روش مورد استفاده قرار می گیرد:

اول به صورت ناهماهنگ[13] که موسیقی در پس زمینه جهت به وجود آوردن محیطی خوشایند پخش می شود و هیچ هماهنگی بین الگوی حرکتی و گام یا تمپوی[14] موسیقی وجود ندارد.

دوم به صورت هماهنگ[15] که ریتم یا گام موسیقی به عنوان نوعی گام شمار به کار می رود و با الگوی حرکتی ورزش هماهنگ است.

سوم به صورت قبل از تمرین[16] که از موسیقی تحریک کننده برای افزایش برانگیختگی، تمدد اعصاب یا تنظیم حالات خلقی ورزشکار یا تیم ورزشی استفاده می شود. البته ممکن است در هر مورد یعنی ورزشکار یا تیم ورزشی از هر سه روش استفاده شود. همچنین ممکن است از موسیقی آهسته (گام 80 ضربه در دقیقه)، متوسط (گام 120 ضربه در دقیقه) و یا سریع (گام 140 ضربه در دقیقه) متناسب با شدت یا فشار کار فعالیت بدنی استفاده به عمل آید. در مورد موسیقی ناهماهنگ بیشتر از موسیقی آهسته (گام زیر 100 ضربه در دقیقه) برای کاهش درک فشار و یا گرم کردن و یا سرد کردن، از موسیقی سریع (گام بالای 140 ضربه در دقیقه) حین ورزش شدید و از موسیقی فزاینده (از آهسته به سریع) برای اعمال تاثیرات نیروزایی در فعالیت بدنی استقامتی هوازی استفاده می شود (170).

[1] . leadership techniques

[2] . Camaraderie

[3] . Support

[4] . Motivation

[5] .Body language

[6] .Feedback

[7] .Incidenta

[8] . Ergogenic effects

[9] . Music therapy

[10] . Auditory-motor

[11] . Less smooth

[12] . Indirect movement

[13] . Asynchronous music

[14] . Tempo

[15] . Synchronous music

[16] .Pre exersice