اختلال نارسایی توجه با / بدون جنبشی (ADD+Hیا ADD-H)

اختلال نارسایی توجه با / بدون جنبشی (ADD+Hیا ADD-H)

اختلال نارسایی توجه/ فزون جنبشی همیشه با فزون جنبشی همراه نیست. کودکانی وجود دارند که با وجود آنکه به نارسایی توجه مبتلا هستند، به فزون جنبشی دچار نیستند. به همین دلیل ، این اختلال را به دو نوع تقسیم کرده اند که عبارت است از اختلال نارسایی توجه با فزون جنبشی و اختلال نارسایی توجه بدون فزون جنبشی. تمایز بین این دو نوع ، در فرایند درمان و کمک رسانی به کودک بسیار مهم است و متخصصان بالینی باید آنها را از هم تمیز دهند. در جدول شماره 2 ، تفاوت های اصلی این دو نوع نشان داده شده و شباهت های آنها، همان ویژگی های متداولی است که پیشتر مورد بحث قرار گرفت(علیزاده، 1383).

 

 

 

 

 

 

 

جدول شماره 2–2: تفاوت اختلال نارسایی توجه با و بدون فزون جنبشی

نارسایی توجه با فزون جنبشی نارسایی توجه بدون فزون جنبشی
الف )نشانه های درونی و بیرونی بیشتر

تکلیف گریزی در حین انجام آزمون هایی که هوشیاری را می سنجد

وجود احتمال بیشتر برای اختلال مشابه در خویشاوندان

استفاده از مواد مخدر

ب)مشکل  های رفتاری بیشتر

توجه به کودک در بین آشنایان و دوستان

خود آزاری

احتمال بیشتر برای همبودی با اختلال سلوک

الف)رؤیایی و بی حال

تکانشگری بیشتر در حوزه ی ادراکی – حرکتی

احتمال بیشتر برای وجود اختلال اضطرابی در بین خویشاوندان

ب) فعایت شناختی کندتر

گوشه گیری اجتماعی بیشتر و کمرویی

احتمال بیشتر برای همبودی با ناتوانی های یادگیری و مشکل های مربوط به خودکاری که  به ناتوانی های یادگیری شباهت دارند

منبع:(لرنر، 1990، ترجمه علیزاده ،1383)

 

 

همه گیر شناسی

بر اساس DSM-IV –TR ، شیوع کلیه انواع ADHD در میان کودکان بین 3 تا 7ع درصد است (انجمن روان پزشکی آمریکا ، 2000 ) . با این حال برآوردهای کلی تر و بیشتری برای نمونه های جامعه ی جامعه گزارش شده است ، که دامنه 5/7 تا 6/21 در صد در نمونه های متشکل از والدین و معلمان دارد ( آناستئوپولس و همکاران ، 1993 ). البته شیوع این اختلال بیشتر از 3 تا 7 درصد ذکر شده در DSM-IV-TR خواهد بود و این موضوع اصلاً تعجب برانگیز نیست . اگر بدانیم که شیوع در جامعه در ابتدا بر اساس شرط فراوانی نشانه های ADHD به تنهایی استخراج و گزارش شده است ، بنابراین ، احتمال زیادی وجود دارد که برآوردهای محدودتری از شیوع واقعی ADHD در جامعه کلی باشد.،به نظر می رسد در بین نمونه های بالینی نوع ترکیبی شایع ترین نوع ADHD باشد( لاهی[1] و همکاران ، 1994 ).

در حالی که اغلب نوع بی توجهی ADHD در نمونه های جامعه بیشترین شیوع را دارد . بنابر گزارش ها معلمان کودکان بیشتر نوع ترکیبی را از خود نشان می دهند ، در حالی که نوجوانان احتمال بیشتری وجود دارد که به نوع بی توجهی مبتلا باشند. شیوع مشابهی نیز توسط والدین برای نوجوانان گزارش شده است ، با این حال ، احتمال بیشتری وجود دارد که والدین کودکان خیلی کوچک را مبتلا به نوع تکانشی  – بیش فعالی ADHD تشخیص دهند(دوپول[2] و همکاران ، 1998 ).

یکی از نکات قابل توجه این است که شیوع کلی تعیین شده توسط DSM-IV-TR که جمع کل شیوع هر سه نوع ADHD است ، با سن کاهش می  یابد. از نظر جنسیتی پسران بیشتر از دختران به تمام انواع ADHD مبتلا می شوند ، که نسبت آن در حدود 1 به 3/1 تا 1 به 3/3 ، بسته به فرد گزارش دهنده و نوع بررسی است( انجمن روان پزشکی آمریکا ، 2000 ).

به دلیل اینکه نتایج مختلفی در زمینهء نقش واسطه گری قومیت به دست آمده است ، نتیجه گیری های کمی می توان در این زمینه انجام داد . همچنین در مورد اثر وضعیت های اجتماعی – اقتصادی خیلی کم می توان صحبت کرد.30 تا 70 درصد کودکان دارای اختلال نارسایی توجه / فزون جنبشی تا بزرگسالی، همچنان این اختلال را خواهند داشت. بسیاری از آنها هرگز مورد ارزیابی قرار نگرفته اند و برخی نیز دارای مشکل های عصب شناختی ای هستند که مورد غفلت قرار گرفته است. به بسیاری نیز وعده داده شده که از نوجوانی به بعد خوب خواهند شد، ولی همواره در بزرگسالی مشکل هایی از قبیل بی قراری، حواس پرتی، نارسایی در توجه پایدار ، تکانشگری و ناشکیبایی، آنها را می آزارد(خدایاری فرد،سهرابی،1390).

مورد دوم به وجود این اختلال در دوره ی نوجوانی مربوط می شود. باور نامعتبری وجود دارد که می گوید: ” فزون جنبشی در دوره ی نوجوانی و از آن به بعد از بین می رود” . حتی گاهی پزشکان و روان شناسان می گویند که ” فرزند شما بعد از نوجوانی خوب می شود ” . یافته های پژوهشی، این باور را تأیید نمی کنند(هنکر و والن[3] ،1980).

بررسی های طولی نشان داده است که 50 تا 75 درصد از کودکان دارای این اختلال ، حتی بعد از نوجوانی و تا بزرگسالی مشکل خواهند داشت (والندر و هوبرت[4]، 1985)، و آسیب های قابل توجه در عملکرد تحصیلی، نارسایی در بازداری و بی توجهی، تا اواخر نوجوانی درآنها باقی می ماند و اثر غیر قابل انکاری در زندگی شغلی، زناشویی، و سازگاری اجتماعی این افراد در بزرگسالی بر جا می گذارد (فیشر[5] و همکاران،1990). همچنین مانوزا[6] و همکاران (1997) دریافتند که این افراد از سطح تحصیلات پایین تری برخوردارند، دارای شغل های رده پایین تری  هستند و این البته نه به دلیل سطح هوشی آنان، بلکه به خاطر وجود اختلال در آنها است. هنگامی که اختلال نارسایی توجه / فزون جنبشی کودکی تا بزرگسالی ادامه پیدا می کند، افراد مبتلا به خاطر عوامل متفاوتی از قبیل ویژگی های خود و خانواده ی خویش، آینده ای متفاوت پیدا می کنند؛ برخی از آنها ، دارای عملکردی بهتر و برخی، دارای عملکرد  ضعیف تری می شوند. تشخیص این اختلال در بزرگسالی،فرایند بسیار پیچیده ای است و باید از راه ارزیابی جامع و دقیق انجام بگیرد، ولی در کلف فرایندی مشابه تشخیص در دوران کودکی است(ویس و هکتمن[7]،1993).

 

[1]- Lahey

[2]- Dupaul

[3]- Henker & Walen

[4]- Wallander & Hubert

[5]- Ficher

[6]- Mannuzza

[7]- Weiss & Hechtman

مطلب مشابه :  منابع کارشناسی ارشد و منابع آزمون دکتری